Διαβάστε το κάλεσμα της Πρωτοβουλίας για μια Ταξική Πρωτομαγιά – Κατεβάστε το σε μορφή pdf από εδώ:

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2009 – ανεξάρτητη συγκέντρωση στην Καμάρα, 10πμ
αγώνας, αντίσταση, ανατροπή
της αντεργατικής πολιτικής ΝΔ, ΕΕ, εργοδοσίας

Η φετινή Πρωτομαγιά δεν μπορεί να είναι μια ακόμα επέτειος όταν το 8ωρο, η ασφάλιση, η συνδικαλιστική ελευθερία, κατεκτημένα με σκληρούς αγώνες, έχουν χαθεί για την πλειοψηφία των εργαζομένων σήμερα.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση κάνει ακόμα πιο εφιαλτικές τις συνέπειες της αντεργατικής πολιτικής που εφαρμόζεται εδώ και χρόνια. Το κεφάλαιο, η ΕΕ και οι κυβερνήσεις τους δεν αρκούνται πλέον στην αφαίρεση δικαιωμάτων, αλλά ετοιμάζονται για νέο γύρο επίθεσης για να μπορέσουν να ξεπεράσουν την κρίση τους. Αυτό δείχνουν το όργιο απολύσεων, το νέο τριετές Πρόγραμμα Σταθεροποίησης, οι οδηγίες της ΕΕ για νέα λιτότητα, ελαστική εργασία, ιδιωτικοποιήσεις, νέα αντιασφαλιστικά μέτρα, αντιδραστικές αλλαγές στην παιδεία.

Μπροστά σε αυτά δημιουργείται κλίμα αμηχανίας, φόβου και συχνά υποχώρησης σε σημαντικά τμήματα των εργαζομένων και της νεολαίας. Ωστόσο, εκδηλώνονται παράλληλα τάσεις αγανάκτησης, οργής, απείθειας και ρήξης με αποκορύφωμα την έκρηξη του Δεκέμβρη, αλλά και τις λαϊκές κινητοποιήσεις σε Γαλλία, Γουαδελούπη, Ισλανδία, Λετονία κ.α. Το ενδεχόμενο νέων κοινωνικών εκρήξεων δημιουργεί την ανάγκη για τις κυβερνήσεις να εφαρμόσουν μέτρα προληπτικής τρομοκράτησης των εργαζομένων.

Είναι αναγκαίο λοιπόν ο φετινός Μάης να στείλει μήνυμα αντίστασης των εργαζομένων, πάλης για τις σύγχρονες ανάγκες τους, ξεπεράσματος της συνδικαλιστικής γραφειοκρατείας, μπροστά και στη μη αντιστρεπτή κρίση της. Η νέα ταξική συνεργασία-συμφωνία της ΓΣΕΕ με το ΣΕΒ αποκαλύπτει το ιστορικό διαζύγιο του υποταγμένου συνδικαλισμού με τις ανάγκες της εργατικής πάλης. Στο έδαφος αυτής της ταξικής προδοσίας αναπτύσονται ήδη πολύμορφες και αντιφατικές τάσεις αναζήτησης ενός νέου δρόμου για την εργατική συσπείρωση (νέα σωματεία, ανεξάτητες πρωτοβουλίες συντονισμού, δυναμικές κινητοποιήσεις) που αναδείχθηκαν και στο κίνημα αλληλεγγύης στην ηρωική συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα. Οι τάσεις αυτές μπορούν και πρέπει να συναντηθούν με τη λογική για ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος και νέα αγωνιστικη ενότητα.

Η ανεξάρτητη, ταξική συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς δεν είναι απλά αναγκαστική επιλογή. Συνδέεται με την προσπάθεια για την χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας από τα δεσμά του κεφαλαίου και της εκμετάλλευσης, και την ανάγκη εργατικής απάντησης στην κρίση. Αναγκαία βήματα προς αυτή την κατεύθυνση είναι:

• έμπρακτη ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος (στήριξη νέων σωματείων, συνελεύσεις και επιτροπές αγώνα σε εργασιακούς χώρους)
• ενεργητική αλληλεγγύη ενάντια σε απολύσεις και ελαστικές εργασιακές σχέσεις
• απεργιακοί αγώνες με αιχμές την ανατροπή των νέων κυβερνητικών μέτρων, των ιδιωτικοποιήσεων, των αντιασφαλιστικών ρυθμίσεων
• όχι στη διάσπαση της εργατικής τάξης (συμβασιούχοι, ελαστικοί, ωρομίσθιοι)
• καταδίκη της κομματικής περιχαράκωσης του ΠΑΜΕ, της συγκυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ με την ΠΑΣΚΕ σε σωματεία και ομοσπονδίες.

Είναι απαραίτητη η στροφή στους χώρους εργασίας για να απαντηθεί η εργοδοτική τρομοκρατία και η προπαγάνδα των ΜΜΕ. Η ανάπτυξη αντιστάσεων δεν είναι δεδομένη, απαιτεί αγωνιστικές πρωτοβουλίες και συσπείρωση δυνάμεων από εργατικούς σχηματισμούς, επιτροπές αγώνα και τοπικές κινήσεις.

Για να ξαναγίνει η Πρωτομαγιά πραγματική απεργία,
αγώνας διαρκείας για την εργατική χειραφέτηση και την ανατροπή

Posted in Πρωτομαγιά, αφίσες, διαδηλώσεις, εργατικό κίνημα, εργατικά σχήματα ]]> http://merasalonica.wordpress.com/2009/04/29/%cf%80%cf%81%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%bc%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%ac-09-%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%be%ce%ac%cf%81%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b7-%cf%83%cf%85%ce%b3%ce%ba%ce%ad%ce%bd%cf%84%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b7/feed/ 0 ΜΕΡΑ Θεσσαλονίκης cf83cf87ceb5ceb4ceb9cebf-ceb1cf86ceafcf83ceb1cf82-1-cebcceacceb7 http://merasalonica.wordpress.com/2009/04/01/%ce%b1%cf%80%cf%8c%ce%bb%cf%85%cf%83%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%b7-wind/ http://merasalonica.wordpress.com/2009/04/01/%ce%b1%cf%80%cf%8c%ce%bb%cf%85%cf%83%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%b7-wind/#comments Wed, 01 Apr 2009 00:12:26 +0000 ΜΕΡΑ Θεσσαλονίκης http://merasalonica.wordpress.com/?p=1227 ]]> Ανακοίνωση του σωματείου της WIND για απόλυση στην εταιρεία:

Σήμερα γίναμε μάρτυρες ενός ακόμα κρούσματος της απαράδεκτης στάσης της διοίκησης της WIND απέναντι στα δικαιώματα των εργαζομένων.

Η συνάδελφος Φ. Αθανασιάδου καλέστηκε σήμερα αιφνιδιαστικά από το Τμήμα Προσωπικού (HR) και ενημερώθηκε ότι ο λόγος της «πρόσκλησης» ήταν η απόλυσή της. Είναι εργαζόμενη 10 χρόνια στην εταιρία, μητέρα 2 παιδιών και βρίσκεται ακόμα σε καθεστώς μειωμένου ωραρίου, όπως προβλέπεται από τον νόμο περί μητρότητας. Η “αξιολόγησή” της ήταν αρνητική, όπως πολλών συναδέλφων.

Η συνάδελφος εξήγησε προς το HR και τους προϊσταμένους της ότι δεν δέχεται την απόλυσή της και απαίτησε το Σωματείο να παρευρίσκεται έξω από την αίθουσα όπου θα γινόταν η συνάντησή της με το HR. Όπως και έγινε τελικά, όσο κι αν οι εκπρόσωποι της εταιρίας προσπάθησαν να το αποφύγουν.

Είχαν προηγηθεί απίστευτες συμπεριφορές από την πλευρά του HR και των προϊσταμένων της συναδέλφου, που προσπαθούσαν να την απομονώσουν από τα μέλη του Σωματείου που της συμπαραστέκονταν, προκειμένου σε καθεστώς ψυχολογικής πίεσης να εκβιάσουν τελικά την αποδοχή της απόλυσης.

Μάλιστα, τόλμησαν να πουν ότι με την στάση της… χάλασε άσκοπα 9 υπέροχα χρόνια! Δεν φτάνει που απολύουν, μας χλευάζουν κι από πάνω με το «χαμόγελο» και την «ευγένειά» τους. Αίσχος «κύριοι» του HR και «κύριοι» προϊστάμενοι!

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ!
Η ΜΑΧΗ ΠΟΥ ΔΙΝΕΙ ΕΙΝΑΙ ΜΑΧΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ!

Αξίζουν συγχαρητήρια στη συνάδελφο που κάτω από καθεστώς πίεσης αρνήθηκε μέχρι τέλους να υπογράψει την απόλυση και αποφάσισε σθεναρά και αγωνιστικά να διεκδικήσει το δικαίωμα στην εργασία. Αξίζουν συγχαρητήρια στους συναδέλφους που της συμπαραστάθηκαν έμπρακτα.

Συνάδελφοι, ο ίδιος κίνδυνος μας απειλεί όλους. Πριν λίγο καιρό δεκάδες θέσεις εργασίας χάθηκαν με την πώληση των καταστημάτων της WIND σε Λάρισα και Πάτρα – και αυτό το γαϊτανάκι θα συνεχιστεί και θα αγγίξει όλους μας αργά ή γρήγορα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Θα αφήσουμε την διοίκηση της εταιρίας, που πλουτίζει από την δική μας εργασίας, να μας πετάει στον δρόμο έτσι απλά; Αν δεν μετατρέψουμε κάθε προσπάθεια απόλυσης και σε μια αποφασιστική μάχη ενάντια στην πολιτική της διοίκησης της εταιρίας. Αν δεν υπερασπίσουμε κάθε θέση εργασίας, δηλ. το δικαίωμά μας να ζούμε από την εργασία μας. Τότε να είμαστε σίγουροι ότι η εργοδοσία δεν θα σταματήσει τις επιθέσεις της μέχρι να μην μείνει τίποτα από τα δικαιώματα και την αξιοπρέπειά μας.

Ενωμένοι – Αποφασιστικά – Με κινητοποίηση και αγώνα, όλοι μαζί να απαιτήσουμε:

• ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ ΑΜΕΣΑ Η ΑΠΟΛΥΣΗ.
  
• Να σταματήσει άμεσα η επίκληση των κακών «αξιολογήσεων» ως άλλοθι για τις απολύσεις.
• Να καταργηθεί αυτό το απαράδεκτο σύστημα που διαιρεί και στοχοποιεί τους εργαζόμενους.

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ
ΜΕ ΑΓΩΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Αθήνα, 13 Μαρτίου 2009

Το ΔΣ του Πανελλήνιου Σωματείου Εργαζόμενων στην WIND

Ήρθε η ώρα αποφασιστικά και αγωνιστικά να διεκδικήσουμε να φύγουν οι δουλέμποροι από όλους τους χώρους. Συνεχίζουμε και κλιμακώνουμε τον αγώνα ενάντια σε όλες τις μορφές του σύγχρονου δουλεμπορίου.

Του Κώστα Βουρεκά

Το υπόδειγμα αυτό δεν είναι το μοναδικό, δεδομένης και της ύπαρξης του μαρξιστικού αναπτυξιακού υποδείγματος. Όμως λόγω της τελικής του επικράτησης και της κυρίαρχης θέσης του σήμερα, δεν μπορεί παρά να μας απασχολήσει ιδιαίτερα στο πλαίσιο της συζήτησης για την σχέση μεταξύ περιβάλλοντος και ανάπτυξης.
Στην συμβατική έννοια της ανάπτυξης κυρίαρχα είναι κατ’ αρχήν τα ποσοτικά κριτήρια σε βάρος των ποιοτικών χαρακτηριστικών. Έτσι η έννοια της ανάπτυξης (development) ταυτίζεται απόλυτα με την έννοια της οικονομικής μεγέθυνσης (growth), δηλαδή την ποσοτική οικονομική αύξηση με κύριο δείκτη το ρυθμό αύξησης του Α.Ε.Π. Στη λογική της ποσοτικοποίησης επιχειρήθηκε να δοθεί ποσοτικό περιεχόμενο στις διαδικασίες ανάπτυξης που πρέπει να υιοθετηθούν από όλες τις χώρες που επιθυμούν να αναπτυχθούν. Για παράδειγμα σύμφωνα με τον W.Rostow, κλειδί στη διαδικασία της ανάπτυξης θεωρείται το ποσοστό των αποταμιεύσεων και επενδύσεων στο εθνικό εισόδημα. Όταν το ποσοστό αυτό ανεβαίνει από 5% σε 10% ή περισσότερο, η κοινωνία βρίσκεται στο στάδιο της «απογείωσης», που οδηγεί στη διαδικασία της εκβιομηχάνισης.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στο πρότυπο του W.Rostow ως τελικός σκοπός μιας κοινωνίας, ορίζεται η είσοδος στο στάδιο της «μαζικής κατανάλωσης», όπου οι πολίτες μπορούν να ικανοποιήσουν περισσότερες από τις βασικές τους ανάγκες και η κατανάλωση μετατοπίζεται στα διαρκή καταναλωτικά αγαθά και στις υπηρεσίες (παιδεία, υγεία, κτλ.) Ενδεικτικό του πολιτικού πλαισίου στο οποίο εμφανίστηκε το συμβατικό αναπτυξιακό υπόδειγμα είναι ο τίτλος του σημαντικότερου ίσως βιβλίου του W.Rostow: Τα στάδια της οικονομικής μεγέθυνσης – Ένα μη κομμουνιστικό μανιφέστο (1960).   Οι ποσοτικές οικονομικές αντιλήψεις αυτής της σχολής πλαισιώθηκαν αργότερα από κοινωνιολογικές και άλλες προσεγγίσεις, συγκροτώντας έτσι το λεγόμενο «εκσυγχρονιστικό υπόδειγμα» ανάπτυξης. Σύμφωνα με το εκσυγχρονιστικό υπόδειγμα η ανάπτυξη περνάει και από τον εκσυγχρονισμό των πολιτικών και κοινωνικών θεσμών που αποτελούν το αποκρυστάλλωμα «αρχαϊκών» και «αντιπαραγωγικών» αντιλήψεων και συμπεριφορών. Έτσι στο οικονομικό έλλειμμα κεφαλαίων, προστίθεται και το πολιτιστικό έλλειμμα επιχειρηματικού πνεύματος σαν παράγοντας ανασταλτικός της ανάπτυξης μιας κοινωνίας.
Ανακεφαλαιώνοντας μπορούμε να πούμε ότι η κυρίαρχη άποψη περί ανάπτυξης συνοψίζεται την υιοθέτηση της σύγχρονης δυτικής καπιταλιστικής κοινωνίας ως κανονιστικό πρότυπο για τις υπόλοιπες χώρες, οι οποίες οφείλουν να αποβάλλουν τα παραδοσιακά, τοπικά τους χαρακτηριστικά και να διατρέξουν το συντομότερο δυνατόν τα διαδοχικά στάδια ανάπτυξης από τα οποία πέρασε η Δύση. Σύμφωνα με το αναπτυξιακό αυτό υπόδειγμα η ιστορία των ανθρώπινων κοινωνιών εκτυλίσσεται ως μια αναγκαστική διαδοχή σταδίων, σύμφωνα με ένα καθολικής ιστορικής ισχύος πρότυπο, το οποίο δεν είναι άλλο από το πρότυπο της δυτικής καπιταλιστικής κοινωνίας. Παρά τις εξωοικονομικές παραμέτρους που εισήγαγε στην έννοια της ανάπτυξης το εκσυγχρονιστικό υπόδειγμα, το επίπεδο της ανάπτυξης μιας χώρας εξακολουθεί για την κυρίαρχη, συμβατική αντίληψη να μετριέται με δείκτες καθαρά ποσοτικούς όπως το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα, οι ρυθμοί αύξησης του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος και του Εθνικού Εισοδήματος κ.ά. Για τη συμβατική οικονομική επιστήμη δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η ανάπτυξη εξακολουθεί να ταυτίζεται με την οικονομική μεγέθυνση.
Για τις συμβατικές θεωρίες ανάπτυξης – υπανάπτυξης, τα αίτια της τελευταίας είναι εσωτερικά, οφείλονται σε αιτίες όπως ο χαμηλός ρυθμός σχηματισμού κεφαλαίων και άρα επενδύσεων, οι παραδοσιακές κοινωνικές αντιλήψεις και συμπεριφορές κτλ. και επομένως υποδεικνύεται στις υπανάπτυκτες χώρες μια τακτική προσέλκυσης ξένων επενδύσεων και μια στρατηγική εκσυγχρονισμού των κοινωνικοπολιτικών θεσμών. Στο πλαίσιο αυτών των αντιλήψεων σημαντικός ρόλος αποδίδεται και στο εξωτερικό εμπόριο μιας χώρας ως παράγοντας που συμβάλλει στην οικονομική μεγέθυνση. Οι αντιλήψεις αυτές ανάγονται στη θεωρία του συγκριτικού πλεονεκτήματος του D.Ricardo, που διατυπώθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα.Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, κάθε χώρα μπορεί να βελτιώσει την οικονομική της κατάσταση με το να εξειδικευτεί στην παραγωγή και εξαγωγή εκείνων των εμπορευμάτων, στα οποία η συγκεκριμένη χώρα εμφανίζει συγκριτικό πλεονέκτημα σε σχέση με άλλες χώρες. Οι διαφορετικές χώρες παρουσιάζουν διαφορετικά διαθέσιμα όσον αφορά τους συντελεστές της παραγωγής (πρώτες ύλες, κεφάλαιο, εργασία). Μία χώρα θα πρέπει να εξειδικεύεται στην παραγωγή και εξαγωγή εκείνων των εμπορευμάτων για τα οποία διαθέτει αφθονία σε κάποιον από τους συντελεστές της παραγωγής (π.χ. πρώτες ύλες), επιτυγχάνοντας έτσι να παράγει αυτά τα εμπορεύματα με συγκριτικά χαμηλότερο κόστος. Για παράδειγμα, μια χώρα που διαθέτει άφθονο εργατικό δυναμικό και περιορισμένα κεφάλαια, θα πρέπει να εξειδικεύεται στην παραγωγή προϊόντων που απαιτούν τεχνικές έντασης εργασίας. Να εξάγει συνεπώς τέτοιου τύπου προϊόντα και να εισάγει άλλα, που απαιτούν για την παραγωγή τους τεχνικές έντασης κεφαλαίου, από τις χώρες που διαθέτουν αφθονία κεφαλαίων. Σύμφωνα λοιπόν με αυτή την αντίληψη, όλες οι χώρες της διεθνούς κοινότητας αποκομίζουν οικονομικό όφελος από τον διεθνή καταμερισμό εργασίας, όπου κάθε χώρα εξειδικεύεται και εξάγει μόνο εκείνα τα εμπορεύματα τα οποία μπορεί να παράγει με συγκριτικά χαμηλό κόστος. Αυτή η διαδικασία οδηγεί, όπως επιχειρηματολογεί αυτή η θεωρία, σε εξίσωση της κατανομής του διεθνούς εισοδήματος.
Συνεπώς η αντίληψη αυτή αποδεχόμενη το ελεύθερο διεθνές εμπόριο και τον υπάρχοντα διεθνή καταμερισμό εργασίας, καταλήγει αν την ακολουθήσουμε με συνέπεια μέχρι τα έσχατα όριά της ότι δεν μπορούμε να παράγουμε τίποτα για τον εαυτό μας εκτός αν το παράγουμε αρκετά «αποτελεσματικά» ώστε να εξασφαλίζουμε εξαγωγές.Τέλος στο πλαίσιο της παραδοσιακής έννοιας της ανάπτυξης, αξίζει να αναφέρουμε και την τυπική άποψη ότι η ανάπτυξη με την έννοια της μεγέθυνσης οδηγεί σε συνολική άνοδο του βιοτικού επιπέδου μέσω του μηχανισμού της «διάχυσης προς τα κάτω των οικονομικών ωφελημάτων» (trickle down effect). Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη π.χ. οι άμεσες επενδύσεις κεφαλαίου από τις ανεπτυγμένες χώρες στις υπανάπτυκτες, δημιουργούν θέσεις εργασίας και εισοδήματα για τους φτωχούς κατοίκους τους, κάτι που σημαίνει περισσότερη ενεργό ζήτηση και κατά συνέπεια μεγαλύτερη παραγωγή βασικών αγαθών, άρα άνοδο του βιοτικού επιπέδου και συνολικά της οικονομίας αυτών των χωρών. Στο πλαίσιο των ήδη ανεπτυγμένων χωρών, «μεγαλώνει η πίτα» του εθνικού πλούτου, γεγονός που συνεπάγεται μεγαλύτερο πλεόνασμα προς φορολόγηση και άρα περισσότερα κονδύλια για να διαθέσουν οι κυβερνήσεις στην καταπολέμηση της φτώχειας.
1.   Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΒΙΩΣΙΜΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ
Εδώ και λίγες δεκαετίες έχουν γίνει φανερά τα όρια που το φυσικό περιβάλλον θέτει στην ανάπτυξη. Η ανάπτυξη αυτή καθεαυτή προϋποθέτει γενικά την άντληση πόρων, πρώτων υλών, ενέργειας κτλ. από το φυσικό περιβάλλον και την απόρριψη αποβλήτων. Η ικανότητα όμως του περιβάλλοντος να προμηθεύει πόρους και να απορροφά απόβλητα είναι εμφανές ότι δεν είναι απεριόριστη. Σήμερα τα προβλήματα στη σχέση της ανάπτυξης με το περιβάλλον είναι προφανή σε όλα τα πεδία και τείνουν να επιδεινώνονται. Η καταστροφή του στρώματος του όζοντος και η υπερθέρμανση του πλανήτη, ο αφανισμός των τροπικών δασών και των κοραλλιογενών νήσων, οι αλιευτικές καταχρήσεις, η εξαφάνιση διάφορων ειδών και η απώλεια της γενετικής ποικιλότητας, η αυξανόμενη τοξικότητα του περιβάλλοντος και της τροφής μας, η απερήμωση, η συρρίκνωση των υδάτινων αποθεμάτων και η έλλειψη καθαρού νερού, η ραδιενεργός μόλυνση κ.α. είναι ίσως τα σημαντικότερα.Έτσι η σχέση της ανάπτυξης με το περιβάλλον αποτελεί το επίκεντρο της προβληματικής του οικολογικού κινήματος σε όλες του τις εκδοχές. Μπορούμε να θεωρήσουμε σαν βασικό κριτήριο διάκρισης μεταξύ αυτών των εκδοχών, το αν οδηγούνται στην αποδοχή των νόμων της αγοράς και του συμβατικού υποδείγματος ανάπτυξης με στόχο την εισαγωγή οικολογικών, περιβαλλοντικών κριτηρίων σε αυτού του είδους την ανάπτυξη, στο «πρασίνισμα» δηλαδή του καπιταλισμού ή αν αντίθετα προϋποθέτουν τη ριζική αλλαγή τους ή και την ολοκληρωτική ανατροπή τους. Στη σύγχρονη οικολογική σκέψη ο όρος βιωσιμότητα ή αειφορία (sustainability) παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1982 από τον I.Sachs, για τον οποίο αειφορία των συστημάτων είναι εκείνη η δυναμική κατάσταση των συστημάτων, των οποίων η φέρουσα ικανότητα δεν διαρρηγνύεται.Η πρόταση για την καθιέρωση του όρου της βιώσιμης ανάπτυξης (sustainable development) και των πολιτικών που τον συνοδεύουν, εισάγεται επίσημα στη δημόσια συζήτηση το 1987 από την τότε πρωθυπουργό της Νορβηγίας G.H.Brundtland, συντονίστρια των εργασιών της Παγκόσμιας Επιτροπής για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη, η οποία στο πλαίσιο του Ο.Η.Ε. εκπόνησε την έκθεση με τίτλο «το κοινό μας μέλλον». Στην έκθεση αυτή, αειφόρος ορίζεται η ανάπτυξη η οποία ικανοποιεί τις ανάγκες του παρόντος, χωρίς να διακυβεύει την ικανότητα των μελλοντικών γενεών να ικανοποιήσουν τις δικές τους ανάγκες.Πηγή της έμπνευσης της ιδέας της αειφόρου ανάπτυξης υπήρξε η δασοπονία και πιο συγκεκριμένα μια μορφή διαχείρισης: η επιλεκτική υλοτόμηση των δασών εκ περιτροπής σε διάφορα σημεία, έτσι ώστε να δίνεται η δυνατότητα φυσικής αναγέννησης του τμήματος που κάθε φορά υλοτομείται. Έτσι όταν αφαιρείται από το δάσος – κατά ορισμένα χρονικά διαστήματα που ονομάζονται χρόνοι περιφοράς – όγκος ξύλου ίσος ή και λιγότερος με αυτόν που έχει παραχθεί κατά το θεωρούμενο χρονικό διάστημα, λέγεται ότι το δάσος αειφορεί. Αντιμετωπίζεται δηλαδή το δάσος ως ανανεούμενη πηγή ξυλώδους μάζας που δεν εξαντλείται, αφού νέα ποσότητα ξύλου ίση με αυτή που αφαιρέθηκε, παράγεται από τα παραμένοντα δέντρα.Τέλος το 1992 η αειφόρος ανάπτυξη υιοθετείται από τη διακήρυξη του Ρίο για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη, την περίφημη Agenda 21, ως έννοια που αποδέχεται ρητά τη συνέχιση της αναπτυξιακής διαδικασίας και τη διαρκή οικονομική μεγέθυνση με τους παρόντες ή και ταχύτερους ρυθμούς, υπό την προϋπόθεση ότι διασφαλίζεται η αειφορία των οικοσυστημάτων. Υιοθετώντας τη λογική της επιταχυνόμενης οικονομικής μεγέθυνσης, δηλαδή το συμβατικό αναπτυξιακό υπόδειγμα, η βιώσιμη ανάπτυξη καθίσταται κυρίαρχη ιδεολογία. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο καθίσταται σαν έννοια αρκετά ασαφής στο βαθμό που την επικαλούνται σχεδόν οι πάντες, συμπεριλαμβανομένων ενίοτε και αντιθετικών απόψεων. Εξαρτάται αν η έμφαση δίνεται στην βιωσιμότητα ή στην ανάπτυξη: για παράδειγμα στο πλαίσιο των εργασιών της συνδιάσκεψης του Ρίο η θέση της αμερικάνικης κυβέρνησης ήταν ότι η έννοια της «βιώσιμης ανάπτυξης» σημαίνει κατά πρώτο λόγο ότι πρέπει να καταπολεμηθεί κάθε περιβαλλοντικός στόχος ο οποίος μπορεί να ερμηνευτεί ως ανασταλτικός παράγοντας της ανάπτυξης.
Η έννοια της βιώσιμης ανάπτυξης έχει και θετικές πλευρές. Υπήρξε χρήσιμο εργαλείο κριτικής σε πολλές αντιπεριβαλλοντικές αναπτυξιακές επιλογές, ενώ πολύ σημαντική είναι η λεγόμενη «αρχή της πρόληψης», σύμφωνα με την οποία όταν ο καθορισμός της φέρουσας ικανότητας ενός οικοσυστήματος ή και ολόκληρης της βιόσφαιρας δεν είναι δυνατόν να εκτιμηθεί επιστημονικά με ακρίβεια, πρέπει να αποφεύγεται η διακινδύνευση της πρόκλησης μη αντιστρεπτών βλαβών.  Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι ο εισηγητής της έννοιας της βιωσιμότητας I.Sachs, δεν αποδέχεται το συμβατικό αναπτυξιακό υπόδειγμα, καθώς απορρίπτει την μεγεθυντική και εντατική παραγωγικότητα σε όφελος μιας μορφής οικονομικής οργάνωσης μικρής κλίμακας, με κύρια χαρακτηριστικά την αποκέντρωση πόρων, πληθυσμού και δραστηριοτήτων, την τοπικότητα και την ποικιλομορφία. Απορρίπτει επίσης τον καταναλωτισμό, προτείνοντας την αυτό-παραγωγή μιας σειράς βασικών αγαθών όπως τα τρόφιμα και τέλος απορρίπτει ρητά την εφαρμογή του συγκριτικού πλεονεκτήματος και της περιφερειακής εξειδίκευσης, καθώς η παραγωγική «μονοκαλλιέργεια» οδηγεί σε οικονομική εξάρτηση από παράγοντες που δεν είναι δυνατόν να ελεγχθούν, όπως το χρηματιστηριακό κεφάλαιο. Αρκεί μια αιφνίδια μεταβολή των δεδομένων για να οδηγηθούν ολόκληρες κοινωνίες σε οικονομική κρίση και μεγάλης έκτασης εκπτώχευση. Αντίθετα η έκθεση Brundtland θεμελιώνεται σε τρεις πολύ διαφορετικές αρχές σύμφωνα με τις οποίες η συνέχιση της ανάπτυξης: α) Είναι το κλειδί για την κοινωνική δικαιοσύνη, αφού μπορεί να εξαλείψει τη φτώχεια. β) Είναι το κλειδί για την προστασία του περιβάλλοντος, κυρίως επειδή η εξάλειψη της φτώχιας θα εξαφάνιζε ένα σημαντικό παράγοντα καταστροφής του περιβάλλοντος, ενώ συγχρόνως θα οδηγούσε στην ενδυνάμωση και διεύρυνση της βάσης των περιβαλλοντικών πόρων. γ) θα μπορούσε να μην έρχεται σε σύγκρουση με το περιβάλλον, αν τα βιομηχανικά έθνη συνέχιζαν τις πρόσφατες μεταβολές στο περιεχόμενο της ανάπτυξής τους προς δραστηριότητες χαμηλότερης έντασης ενέργειας και πρώτων υλών, καθώς και στη βελτίωση της αποτελεσματικότητάς τους όσον αφορά τη χρήση πρώτων υλών και ενέργειας.Στις παραπάνω αρχές έχει ασκηθεί καταλυτική κριτική. Στο πλαίσιο της διεθνοποιημένης οικονομίας της αγοράς το οποίο η έκθεση θεωρεί δεδομένο, αυτό που υπονοείται με την έννοια της ανάπτυξης που θα εξαλείψει τη φτώχεια, είναι το φαινόμενο της διάχυσης των οικονομικών ωφελημάτων προς τα κάτω (trickle down effect). Όμως στην πραγματικότητα πολύ μικρό ποσοστό από τον πλούτο που δημιουργεί η ανάπτυξη με την έννοια της μεγέθυνσης διαχέεται στα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα. Το μεγαλύτερο ποσοστό το καρπώνονται οι ήδη σχετικά πλούσιοι. Ακόμα και στο εσωτερικό των ανεπτυγμένων χωρών το γεγονός ότι πράγματι «μεγαλώνει η πίτα» του εθνικού πλούτου δεν έχει σαν αποτέλεσμα την εξάλειψη της φτώχειας αλλά την αύξηση των ανισοτήτων. Σχετικά λίγα άτομα πλουτίζουν γρήγορα, οι υπόλοιποι μένουν στάσιμοι ενώ πολλοί φτωχαίνουν. Αντίστοιχα και σε ότι αφορά το σημείο β), μπορούμε να πούμε ότι δεν είναι η ανάγκη εξάλειψης της φτώχειας αυτή καθεαυτή που προκαλεί τα περιβαλλοντικά προβλήματα στις υπανάπτυκτες χώρες, αλλά η αντίληψη ότι η φτώχεια θα εξαλειφθεί μέσω της οικονομικής μεγέθυνσης. Όσον αφορά τη θέση που υπονοείται, ότι η ανάπτυξη με την έννοια της μεγέθυνσης θα οδηγήσει σε μεγαλύτερα κέρδη, τα οποία θα μπορούν να επενδυθούν σε «πράσινες» τεχνολογίες ή όταν φορολογηθούν θα μπορούν να οδηγήσουν σε αύξηση των πόρων για την προστασία του περιβάλλοντος, σχολιάζεται από τον T.Trainer ως εξής: «είναι σαν να λες πρέπει να τρώω περισσότερο για να έχω περισσότερη ενέργεια ώστε να γυμνάζομαι κι έτσι να χάσω βάρος.»  Τέλος σε ότι αφορά το γ), σύμφωνα με τον Τ.Φωτόπουλο «αν και θα συμφωνούσε κανείς ότι έχουν επιτευχθεί κάποια οφέλη ως προς τον έλεγχο της μόλυνσης και την αποτελεσματική χρήση της ενέργειας και των φυσικών πόρων, εν τούτοις δεν υπάρχει καμιά ένδειξη ότι τα οικολογικά προβλήματα έχουν καταστεί, ως αποτέλεσμα αυτών των δραστηριοτήτων, λιγότερο σοβαρά ή λιγότερο απειλητικά. Μάλιστα, φαίνεται ότι ισχύει το αντίθετο με όλα τα μεγάλα οικολογικά προβλήματα, δηλαδή το φαινόμενο του θερμοκηπίου, την όξινη βροχή, τη μείωση του όζοντος, την αποψίλωση των δασών, την ερημοποίηση, την καταστροφή των ειδών κτλ.» Αναμφισβήτητα έχουν γίνει βελτιώσεις στην κατεύθυνση της αποδοτικότητας και της αποτελεσματικότητας στη χρήση της ενέργειας και των πρώτων υλών αλλά συνοδεύονται από τεράστια οικονομική μεγέθυνση, έτσι ώστε ο συνολικός αντίκτυπος στο περιβάλλον να χειροτερεύει. Τα όλο και περισσότερα προϊόντα που κυκλοφορούν στην αγορά ακυρώνουν τα αποτελέσματα του μειωμένου αντίκτυπου που έχει στο περιβάλλον η παραγωγή του καθενός από αυτά.Η ρητή αποδοχή της διαρκούς οικονομικής μεγέθυνσης στο πλαίσιο της βιώσιμης ανάπτυξης έχει οδηγήσει σε αυτό που ο Τ.Φωτόπουλος ονομάζει «φιλελεύθερο περιβαλλοντισμό». Πρόκειται για τη χρήση των φιλελεύθερων νεοκλασικών οικονομικών στην ανάλυση των περιβαλλοντικών προβλημάτων.
Κεντρική ιδέα σύμφωνα με τον Τζ.Μπ.Φόστερ είναι η λεγόμενη «κοστολόγηση της γης».  Η κυρίαρχη άποψη περί αειφόρου ανάπτυξης τείνει να θεωρεί το ίδιο οικονομικό σύστημα το οποίο έχει προκαλέσει την παρούσα υποβάθμιση του παγκόσμιου περιβάλλοντος ως τη λύση των προβλημάτων τα οποία έχει δημιουργήσει. Η κεντρική ιδέα είναι η εμπορευματοποίηση του περιβάλλοντος, η ανάλυση του σε συγκεκριμένα αγαθά και υπηρεσίες, τα οποία τιμολογούνται και μετατρέπονται σε αγοραία και η (μερική έστω) ενσωμάτωση αυτού του κόστους στους ισολογισμούς των επιχειρήσεων, μέσω της δημιουργίας αγορών περιβαλλοντικών προϊόντων και πολιτικών πρακτικών που μέσω της φορολόγησης, των προστίμων και των επιδοτήσεων καθιερώνουν αγοραία κίνητρα προκειμένου να μεταβάλλουν τις τιμές στις υφιστάμενες αγορές.Για παράδειγμα ας υποθέσουμε ότι έχουμε ένα εργοστάσιο το οποίο προκαλεί ρύπανση της ατμόσφαιρας μέσω των καυσαερίων που παράγει. Σύμφωνα με τα παραπάνω, η λύση είναι η μετατροπή του καθαρού αέρα σε αγοραίο προϊόν, η κοστολόγησή του και η ενσωμάτωση του κόστους της περιβαλλοντικής ζημιάς στον ισολογισμό του εργοστασίου. Πρακτικά αποδίδεται μια τιμή στην ατμοσφαιρική ρύπανση την οποία πληρώνοντάς την ο εργοστασιάρχης υποτίθεται ότι παύει να την εξωτερικεύει μετακυλίωντας την στην κοινωνία. Από εκεί και πέρα, εκτός από την επιβολή φόρων οι οποίοι θα αυξάνουν το κόστος πρόκλησης περιβαλλοντικής ζημιάς ή ενδεχομένως επιδοτήσεων οι οποίες θα αυξήσουν την ωφέλεια από περιβαλλοντικές αναβαθμίσεις, το κράτος αναλαμβάνει να ιδρύσει αγορές καθαρού αέρα, εκδίδοντας εμπορεύσιμες άδειες ρύπανσης. Έτσι γίνεται επιτρεπτή η ρύπανση έως ένα σημείο και δίνεται η δυνατότητα στους εργοστασιάρχες που μειώνουν τη ρύπανση που προκαλούν τα εργοστάσια τους παρακάτω απ’ αυτό το σημείο, να επωφεληθούν από την πώληση των αδειών ρύπανσης στους συναδέλφους τους που εξακολουθούν να ρυπαίνουν ακατάπαυστα. Αυτή άλλωστε είναι και η κεντρική ιδέα του Πρωτοκόλλου του Κυότο. Η εσωτερίκευση, η ένταξη στους ισολογισμούς των επιχειρήσεων του περιβαλλοντικού κόστους όπως η ατμοσφαιρική ρύπανση που αντιμετωπιζόταν ως εξωτερικός παράγοντας, δηλαδή ως κόστος που δεν επιβαρύνει την επιχείρηση αλλά το σύνολο της κοινωνίας, είναι η κεντρική ιδέα της αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει».
Βέβαια η αρχή ότι τα περιβαλλοντικά κόστη χρεώνονται στους ατομικούς υπαίτιους της ρύπανσης έχει πλήρη εφαρμογή στους απλούς καταναλωτές. Οι επιχειρήσεις απλώς τους μεταθέτουν το κόστος με τη μορφή υψηλότερων τιμών. Αυτός άλλωστε είναι και ο αντικειμενικός στόχος: να ακριβύνουν τα προϊόντα του εργοστασίου που ρυπαίνει πολύ, ώστε να καταστούν ανταγωνιστικά τα ακριβά αλλά καθαρά υποκατάστατα. Πρόκειται για μια ολόκληρη αντίληψη σύμφωνα με την οποία η πραγματική πηγή της περιβαλλοντικής ζημιάς δεν είναι οι επιχειρήσεις αλλά οι «σπάταλοι» καταναλωτές των ανεπτυγμένων χωρών, οι οποίοι όμως σε γενικές γραμμές απλά ακολουθούν ένα μοντέλο ζωής που περισσότερο τους έχει επιβληθεί παρά το έχουν επιλέξει (αυτό βέβαια δεν απαλλάσσει τον καθένα από την ατομική του ευθύνη). Στο πλαίσιο αυτό έχουν φτάσει στο σημείο να θεωρούνται «οικολογικά» μέτρα η αύξηση των τιμολογίων π.χ. του νερού ή του ηλεκτρικού ρεύματος ή η αύξηση των φόρων στα καύσιμα. Φυσικά η εμπορευματοποίηση του φυσικού περιβάλλοντος συμβαδίζει με την εμπορευματοποίηση στοιχείων του κτισμένου, αστικού περιβάλλοντος που οδηγεί στην αύξηση της έμμεσης φορολόγησης. Στο πλαίσιο αυτής της αντίληψης η λύση για το πρόβλημα της στάθμευσης είναι η εμπορευματοποίηση – ιδιωτικοποίηση των θέσεων στάθμευσης με την εγκατάσταση παρκόμετρων, η λύση για το κυκλοφοριακό πρόβλημα είναι η εμπορευματοποίηση – ιδιωτικοποίηση του οδικού δικτύου με την εγκατάσταση διοδίων κτλ. Παρόμοιας λογικής είναι και η χρέωση εισιτηρίων σε πάρκα και παραλίες προκειμένου να περιοριστεί η είσοδος σύμφωνα με τη δυνατότητα επιβολής του αντιτίμου. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι η αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει» εύκολα μετατρέπεται στο αντίστροφό της «ο πληρώνων ρυπαίνει». Η μετατροπή της βιόσφαιρας σε ένα σύνολο ξεχωριστών αγαθών και υπηρεσιών και η απόπειρα κοστολόγησης της μόλυνσης της, επιτρέπουν σε ιδιώτες, επιχειρήσεις ή κράτη να αγοράζουν το δικαίωμά τους να ρυπαίνουν. Μια εύλογη κριτική σ’ αυτήν την κυρίαρχη αντίληψη περί βιώσιμης ανάπτυξης είναι ότι ακόμη και αν το σύνολο ή έστω το μεγαλύτερο μέρος του περιβαλλοντικού κόστους που συνεπάγεται η ανάπτυξη ενσωματώνονταν στην αγορά (πράγμα μάλλον απίθανο καθώς θα συνεπάγονταν είτε μείωση των κερδών των επιχειρήσεων, είτε προϊόντα και υπηρεσίες πολύ ακριβά για τους καταναλωτές επομένως πάλι μείωση των κερδών, άρα αναστολή της ανάπτυξης), με αυτόν τον τρόπο απλά θα εγκαινιαζόταν μια εποχή πλήρους εμπορευματοποίησης της φύσης και ολοκληρωτικής καθυπόταξής της στους νόμους της αγοράς. Η λύση αυτή φαντάζει χειρότερη από το πρόβλημα. Η μετατροπή της φύσης σε καταναλωτικό αγαθό οδηγεί αναπόφευκτα στη συνεχή υποβάθμιση της και στη καταστροφή των πιο πολύτιμων στοιχείων της. Η αιτία βρίσκεται στην ίδια τη φύση της σημερινής εμπορευματικής καπιταλιστικής οικονομίας. Το μέσο ποσοστό κέρδους πρέπει να συνεχίζει να αυξάνεται και η συσσώρευση του κεφαλαίου να πραγματοποιείται σε μια κλίμακα ολοένα και μεγαλύτερη. Το αντίθετο συνεπάγεται οικονομική κρίση. Η επέκταση αυτή δεν γνωρίζει όρια και δεν λαμβάνει υπόψη τις επιπτώσεις στη βιόσφαιρα και τα όρια που θέτουν οι φυσικές διεργασίες. Η πηγή των προβλημάτων του περιβάλλοντος δεν είναι η αποτυχία ενσωμάτωσης μεγάλης μερίδας στοιχείων της φύσης στην οικονομία, αλλά ακριβώς αυτή η αναγωγή της φύσης ολοένα και περισσότερο σε ανταλλακτικές αξίες, η κατάλυση όλων των ποιοτικών σχέσεων και η μετατροπή τους σε ποσοτικές με όρους χρηματικής αξίας. Ας πάρουμε το παράδειγμα της σχέσης των δασικών οικοσυστημάτων με την υλοτομία. Το παράδειγμα αυτό είναι πολύ χαρακτηριστικό διότι η λεγόμενη ορθολογική εκμετάλλευση του δάσους υπήρξε η πηγή της έμπνευσης της ίδιας της ιδέας της βιώσιμης ανάπτυξης. Η διαχείριση των δασικών οικοσυστημάτων ανέκαθεν γίνονταν με αγοραία κριτήρια. Το δάσος ούτε βρίσκεται εκτός αγοράς, ούτε του λείπει η κοστολόγηση. Υποτίθεται ότι αν το δούμε ως «κεφάλαιο», η υλοτομία μπορεί να προσφέρει μια συνεχή παραγωγή ξύλου η οποία αντιστοιχεί στον «τόκο» ενώ το δάσος (το «κεφάλαιο») παραμένει σε καλή κατάσταση, ώστε να διαιωνίζεται η παραγωγική του ικανότητα. Έτσι έχουμε ταυτόχρονα και αύξηση της παραγωγικής ικανότητας και σεβασμό των οικολογικών περιορισμών και διατήρηση του συστήματος της ελεύθερης αγοράς. Στην πραγματικότητα το γεγονός ότι η αγορά βλέπει τα δάση όχι ως οικοσυστήματα αλλά π.χ. ως ποσότητα διαθέσιμης ξυλείας, έχει σαν αποτέλεσμα την υποβάθμιση τους, αν όχι την καταστροφή τους. Ένα απείραχτο, ανεκμετάλλευτο δάσος το οποίο πιθανότατα αποτελείται από αιωνόβια δέντρα (τα οποία δεν μεγαλώνουν με ρυθμό που να δικαιολογείται σύμφωνα με τα τρέχοντα επιτόκια) είναι ταυτόχρονα ένα άθικτο δασικό οικοσύστημα που συντηρεί μια ποικιλία ειδών χλωρίδας και πανίδας και ένα «κεφάλαιο», ένας παραγωγικός πόρος. Υπό τη δεύτερη ιδιότητα του θα αξιοποιηθεί (δηλαδή θα υλοτομηθεί) και θα αντικατασταθεί από μια βιομηχανική καλλιέργεια με δέντρα της ίδιας ηλικίας και του ίδιου είδους, τα οποία θα μεγαλώσουν γρήγορα με τη βοήθεια βιομηχανικών χημικών για να υλοτομηθούν και να μετατραπούν σε εμπορεύματα κτλ. Το δάσος εξακολουθεί να παραμένει στην περιοχή, το δασικό οικοσύστημα όμως υποβαθμίζεται σε μια μονοκαλλιέργεια που δεν μπορεί πλέον να υποστηρίξει την ίδια ποικιλότητα ζωικών και φυτικών ειδών. Στην ουσία έχει επέλθει μια ακραία διαίρεση και απλοποίηση της φύσης από τη στιγμή που μετατράπηκε σε εμπόρευμα. Επομένως τα δασικά οικοσυστήματα απειλούνται όχι από την αποτυχία ενσωμάτωσης τους στο σύστημα της αγοράς, αλλά από τα φυσικά επακόλουθα, τις θεμελιώδεις λειτουργίες του ιδίου του εμπορευματικού συστήματος και την στενότητα των αντικειμενικών στόχων του, τον προσανατολισμό του στο ολοένα και μεγαλύτερο κέρδος. Η απόπειρα προστασίας του περιβάλλοντος μέσω της εμπορευματοποίησης του, περιέχει στον πυρήνα της και έναν επιπλέον κίνδυνο. Κάποιες μορφές μείωσης της ρύπανσης συνειδητά απορρίπτονται επειδή δεν είναι με οικονομικούς όρους αποδοτικές, όπως προκύπτει από την ανάλυση κόστους – οφέλους. Το αντίθετο θα συνέβαινε αν αντιλαμβανόμασταν το φυσικό περιβάλλον σαν απόλυτη αξία. Η διαδικασία κοστολόγησης της φύσης είναι στην ουσία της ανορθολογική και τελικά αντιεπιστημονική, καθώς καταργεί όλες τις ποιοτικές σχέσεις, μετατρέποντας τις σε ποσοτικές. Ο μετασχηματισμός της φύσης σε ένα άθροισμα συγκεκριμένων αγαθών και υπηρεσιών τα οποία τιμολογούνται διαχωρισμένα από τη βιόσφαιρα αλλά και από τα συγκεκριμένα οικοσυστήματα των οποίων αποτελούν αναπόσπαστα μέρη, αρνείται την ίδια τη φύση του προβλήματος. Η απόδοση μιας χρηματικής αξίας σε ένα μέρος της φύσης, π.χ. σε ένα προστατευμένο είδος ανεξάρτητα από το βιότοπο του, σε μια προστατευόμενη περιοχή ανεξάρτητα από το ευρύτερο οικοσύστημα στο οποίο εντάσσεται και όλα αυτά διαχωρισμένα από το σύνολο της βιόσφαιρας, προϋποθέτει τη λανθασμένη αντίληψη ότι το περιβάλλον αναλύεται σε ατομικά μέρη τα οποία μπορούν απλά να συναθροιστούν. Όπως έχει παρατηρήσει ο αμερικάνος μαρξιστής γεωγράφος David Harvey, αυτός ο τρόπος χρηματικών αξιολογήσεων συνήθως καταλύεται όταν κατανοούμε το περιβάλλον ως δομημένο οργανικά, οικοσυστημικά ή διαλεκτικά και όχι ως μια καρτεσιανή μηχανή με αντικαταστάσιμα μέρη. Τέλος αξίζει να αναφέρουμε ότι μια πολιτική που βασίζεται στην κοστολόγηση του φυσικού και κτισμένου περιβάλλοντος αποτυγχάνει στην κοινωνική της διάσταση καθώς οξύνει τις κοινωνικές αντιθέσεις, τείνει να περιορίζει το δημόσιο χαρακτήρα του φυσικού και αστικού περιβάλλοντος και ρέπει στην έμμεση φορολόγηση και στην τελική μετακύλιση του κόστους στους πολίτες ακόμα και των χαμηλότερων εισοδημάτων και σε πολιτικές που δικαίως γίνονται αντιληπτές ως εισπρακτικά μέτρα.
2.   ΟΙ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ
Στην εποχή του ίδιου του Μαρξ δεν είχε τεθεί ούτε το ζήτημα τηςανάπτυξης, καθώς η σχετική προβληματική με τη σημερινή έννοια αναπτύχθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ούτε το περιβαλλοντικό ζήτημα, εφόσον η σχετική προβληματική έχει ιστορία σήμερα περίπου τριών δεκαετιών. Παρόλα αυτά η νεότερη μαρξιστική μεταπολεμική προβληματική διατύπωσε θεωρίες ανάπτυξης, οι πιο σημαντικές εκ των οποίων μπορούμε να πούμε ότι αποτελούν το «κλασικό» ή «ορθόδοξο» μαρξιστικό υπόδειγμα ανάπτυξης και το νεομαρξιστικό υπόδειγμα στο πλαίσιο της σχολής της εξάρτησης.
Η ορθόδοξη μαρξιστική αντίληψη μπορούμε να πούμε ότι συνοψίζεται στη θεωρία των σταδίων. Αφετηρία της είναι η έμφαση που δίνει στην αντίθεση παραγωγικών δυνάμεων – παραγωγικών σχέσεων στην ερμηνεία της ιστορικής εξέλιξης, υποτιμώντας αντίστοιχα τον ρόλο της αντίθεσης μεταξύ της άρχουσας και της κυριαρχούμενης τάξης, δηλαδή την ταξική πάλη, στο ιστορικό γίγνεσθαι. Έτσι η αντίληψη αυτή υποτιμά τον υποκειμενικό παράγοντα της ταξικής πάλης και υπερτιμά την αντικειμενικότητα της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων σε σχέση με τις παραγωγικές σχέσεις, για να θεμελιώσει τη βεβαιότητα της τελικής επικράτησης του σοσιαλιστικού κόσμου. Ερμηνεύει έτσι την ιστορία νομοτελειακά, σαν τα διάφορα στάδια εξέλιξης της κοινωνίας να διαδέχονται το ένα το άλλο, πειθαρχώντας σε ένα νόμο αναγκαστικής εξέλιξης. Η αντίληψη αυτή συνοδεύεται και από μία μονοσήμαντη, γραμμική προσέγγιση των σχέσεων βάσης – εποικοδομήματος που τείνει να αγνοεί την όποια σχετική αυτονομία του τελευταίου, καθώς και κάθε μορφή ανάδρασης του εποικοδομήματος ως προς τη βάση. Σήμερα με την ιστορική εμπειρία της κατάρρευσης του ανατολικού μπλοκ, δεν μπορούμε παρά να αντιλαμβανόμαστε τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό σαν μια ιστορική δυνατότητα παρά σαν ιστορική αναγκαιότητα.
Μέσω της απολυτοποίησης του μαρξιστικού σχήματος της διαδοχής των τρόπων παραγωγής (ασιατικός, δουλοκτητικός, φεουδαρχικός, καπιταλιστικός), το ορθόδοξο μαρξιστικό αναπτυξιακό υπόδειγμα παρουσιάζει κοινά χαρακτηριστικά με το συμβατικό αστικό υπόδειγμα ανάπτυξης. Μπορεί να κατηγορηθεί και αυτό ότι αντιλαμβάνεται την ανθρώπινη ιστορία ως γραμμική νομοτελειακή εξέλιξη από τον έναν τρόπο παραγωγής στον επόμενο, ενώ τα στάδια δουλοκτητικός, φεουδαρχικός, καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, αντιστοιχούν στην ιστορία της Ευρώπης μόνο και για την ακρίβεια ούτε καν ολόκληρης της ευρωπαϊκής ηπείρου.
Έτσι συγκροτήθηκε η θεωρία των σταδίων η οποία αποτέλεσε ταυτόχρονα την ορθόδοξη μαρξιστική θεωρία ανάπτυξης, καθώς η κοινωνική και ιστορική πρόοδος, την οποία συνιστά η εξελικτική διαδοχή των σταδίων, ταυτίστηκε με την ανάπτυξη. Ο καπιταλισμός ως το ανώτερο στάδιο πριν το σοσιαλισμό αναγορεύεται πρόοδος σε σχέση με όλες τις άλλες μορφές κοινωνικής οργάνωσης που ιστορικά προηγήθηκαν και έτσι δημιουργείται ένα ακόμα σημείο σύγκλισης με το συμβατικό αστικό αναπτυξιακό υπόδειγμα: η ανάπτυξη περνάει από τον καπιταλιστικό εκσυγχρονισμό των λεγόμενων υπανάπτυκτων κοινωνιών. Οι θεωρητικές αυτές αντιλήψεις διαμόρφωναν και συγκεκριμένη πολιτική στρατηγική. Σύμφωνα με αυτή, οι διάφορες «καθυστερημένες» χώρες εθεωρείτο ότι βρίσκονται στο φεουδαρχικό στάδιο ή ότι χαρακτηρίζονται από την επιβίωση φεουδαρχικών κατάλοιπων. Οι χώρες αυτές όφειλαν επομένως να περάσουν από το στάδιο της καπιταλιστικής ανάπτυξης και ως εκ τούτου η «αστική επανάσταση», το «αστικοδημοκρατικό στάδιο» όπως επικράτησε να ονομάζεται, όφειλε να προηγηθεί της «σοσιαλιστικής επανάστασης».
Στο πλαίσιο αυτό, καθήκον των κομμουνιστικών κομμάτων ήταν η συμμαχία με τα προοδευτικά στοιχεία της εθνικής αστικής τάξης, τα οποία θα αναλάμβαναν το έργο της καπιταλιστικής ανάπτυξης ώστε να δημιουργηθούν οι όροι και οι υλικές προϋποθέσεις για το σοσιαλισμό.
Το ορθόδοξο μαρξιστικό υπόδειγμα αμφισβητήθηκε από το νεομαρξιστικό ρεύμα, οι θεωρητικοί του οποίου συγκροτούν τη σχολή της εξάρτησης. Η συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι η εξάπλωση του καπιταλισμού σε παγκόσμια κλίμακα δεν οδηγεί στην ανάπτυξη των υπανάπτυκτων χωρών, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι σε πολιτικό επίπεδο η στρατηγική των ορθόδοξων κομμουνιστικών κομμάτων βρέθηκε σε αντίφαση με τις συνθήκες ανάπτυξης των απελευθερωτικών κινημάτων στις χώρες της περιφέρειας, οδήγησε σε αυτή την αμφισβήτηση. Η κεντρική ιδέα του νεομαρξιστικού ρεύματος ήταν ότιαυτός καθαυτός ο καπιταλισμός ως παγκόσμιο σύστημα συνεπάγεται την εκμετάλλευση όλου του υπόλοιπου κόσμου από λίγες χώρες, έτσι ώστε η ανάπτυξη του καπιταλισμού στα κέντρα του, να γίνεται σε βάρος της ανάπτυξης στην περιφέρεια, στην οποία συντελείται «ανάπτυξη της υπανάπτυξης».
Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, τα αίτια της υπανάπτυξης δεν αναζητούνται στην έλλειψη ενσωμάτωσης του Τρίτου Κόσμου στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα αλλά αντίθετα «ανάπτυξη» και «υπανάπτυξη» είναι οι δύο πλευρές της ίδιας διαδικασίας που συντελείται στο πλαίσιο του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος. Μεταξύ των χωρών της περιφέρειας που παράγουν προϊόντα του πρωτογενούς τομέα της οικονομίας και των χωρών του κέντρου που παράγουν προϊόντα του δευτερογενούς, συντελούνται άνισες ανταλλαγές. Για παράδειγμα ο εργάτης ενός ορυχείου στον Τρίτο Κόσμο εξορύσσει μια πρώτη ύλη, η αξία της οποίας είναι συνάρτηση του μέσου αναγκαίου χρόνου εργασίας για την εξόρυξη. Αυτή θα πωληθεί στον Πρώτο Κόσμο και όταν θα την ξαναγοράσει με τη μορφή του βιομηχανικού προϊόντος, στην αξία του προϊόντος θα έχει προστεθεί η εργασία του εργάτη του εργοστασίου, του υπάλληλου που το σχεδίασε και πολλές άλλες δαπάνες. Επομένως όσο πιο κοντά είναι ο καταναλωτής στην πρωτογενή παραγωγή, τόσο πιο χαμηλής τιμής προϊόντα παράγει, και τόσο πιο υψηλής τιμής προϊόντα καταναλώνει. Γενικεύοντας, η εξάπλωση του καπιταλισμού σε παγκόσμιο επίπεδο, συνεπάγεται την εξάπλωση ενός διεθνούς καταμερισμού εργασίας, στο πλαίσιο της οποίας μια χώρα η οποία εξάγει π.χ. αγροτικά προϊόντα για να εισάγει βιομηχανικά, αντιμετωπίζει ένα διαρκές εμπορικό έλλειμμα και η υπανάπτυξή της βαθαίνει, καθίσταται εξαρτημένη. Η ανάπτυξή της περνάει από τη διάρρηξη των πολιτικών και οικονομικών σχέσεων της εξάρτησης, την απόσπαση από το διεθνές καπιταλιστικό σύστημα και την αυτόνομη ανάπτυξη όλων των τομέων της οικονομίας. Συνεπώς το ζήτημα της απελευθέρωσης από τον ιμπεριαλισμό και ταυτόχρονα της κοινωνικής επανάστασης θεωρήθηκε με αυτό το σκεπτικό ώριμο και επίκαιρο στις χώρες του Τρίτου Κόσμου. Η πολιτική στρατηγική που απορρέει από αυτές τις θέσεις υπήρξε στις χώρες της περιφέρειας και ειδικά στη Λατινική Αμερική τη γενέτειρα του νεομαρξιστικού ρεύματος, πολύ πιο αποτελεσματική από αυτή του ορθόδοξου μαρξισμού που περίμενε τις συνθήκες να ωριμάσουν. Τα ορθόδοξα κομμουνιστικά κόμματα της περιοχής βρέθηκαν έτσι στο περιθώριο των εξελίξεων με χαρακτηριστικό παράδειγμα την Κούβα.
Παρά τις επιτυχίες του, το νεομαρξιστικό ρεύμα δεν κατάφερε ούτε αυτό να αμφισβητήσει τελικά την αστική έννοια της ανάπτυξης. Όλες οι εκδοχές του νεομαρξιστικού ρεύματος, τόσο η αντίληψη που θεωρεί ότι η υπανάπτυξη συνίσταται στην ύπαρξη προκαπιταλιστικών υπολειμμάτων, τόσο και αυτή που εκλαμβάνει την υπανάπτυξη ως κακή εκδοχή του καπιταλισμού της περιφέρειας σε αντίθεση με την «αναπτυξιακή» εκδοχή του καπιταλισμού του κέντρου, καταλήγουν σε τελική ανάλυση στην ταύτιση του καπιταλισμού με την ανάπτυξη. Σήμερα που η εκβιομηχάνιση των χωρών του Τρίτου Κόσμου έχει σε μεγάλο βαθμό ήδη συντελεστεί, χωρίς καθόλου αυτό να μειώνει το χάσμα ευμάρειας ανάμεσα στο κέντρο και την περιφέρεια, η σχολή της εξάρτησης καθίσταται ανεπίκαιρη.Συνοψίζοντας μπορούμε να συμπεράνουμε ότι όλες οι παραδοσιακές εκδοχές του μαρξισμού δεν κατόρθωσαν να αμφισβητήσουν επί της ουσίας το συμβατικό αναπτυξιακό υπόδειγμα. Η σημερινή επικαιρότητα, όπου η σύγκρουση της μεγεθυντικής ανάπτυξης με τα φυσικά όρια των οικοσυστημάτων αναδεικνύεται σε κορυφαίο ζήτημα, απαιτεί νέες προσεγγίσεις. Ενδεχομένως οι νέες αυτές μαρξιστικές προσεγγίσεις να ενσωματώσουν πλευρές του πλούσιου προβληματισμού περί ανάπτυξης που αναπτύσσεται στο πλαίσιο του οικολογικού κινήματος από μη μαρξιστές θεωρητικούς. Για παράδειγμα σύμφωνα με τον Ε.Μπιτσάκη κάθε νέα απόπειρα σοσιαλιστικής οικοδόμησης «ταυτόχρονα σημαίνει αποκέντρωση, μέγιστη τοπική υλική και πολιτισμική αυτάρκεια, η οποία θα προϋποθέτει μια διαλεκτική σχέση ενότητας και αντίθεσης με τον κεντρικό σχεδιασμό. […] Ταυτόχρονα, το σύνολο των αξιών της νέας κοινωνίας θα συνεπάγεται τη μείωση της κατανάλωσης πρώτων υλών και αγαθών». Η σύζευξη της ιδέας ότι η βιωσιμότητα απαιτεί κοινότητες αυτοδύναμες που αξιοποιούν όλους τους εγχώριους πόρους σε αντίθεση με τη θεωρία του συγκριτικού πλεονεκτήματος, με την ιδέα ότι μια αυτοοργανωμένη ελεύθερη κοινωνία πρέπει να στηρίζεται σε μια αμεσοδημοκρατική πολιτική δομή, η ύπαρξη της οποίας απαιτεί την αποκέντρωση της εξουσίας στις συνελεύσεις των κοινοτήτων, υποστηρίχθηκε έντονα από τον αμερικάνο αναρχικό M.Bookchin. Κεντρική ιδέα είναι η οικονομικά και κοινωνικά αυτάρκης κοινότητα που δίνει τη δυνατότητα σε ένα τοπικό πληθυσμό να ικανοποιήσει τις περισσότερες ανάγκες του χρησιμοποιώντας τους τοπικούς πόρους. Η στρατηγική υποκατάστασης των εισαγόμενων προϊόντων με εγχώρια και της αυτοδύναμης ανάπτυξης, ενώ θυμίζει προτάσεις εμπνευσμένες από το νεομαρξιστικό ρεύμα και τη σχολή της εξάρτησης, υιοθετεί αυτές τις αρχές για πολύ διαφορετικούς λόγους και ως μέσα για πολύ διαφορετικούς στόχους. Ο βασικός λόγος είναι η αδυναμία αειφόρου συντήρησης και αναπαραγωγής μιας κοινωνίας που απαιτεί τόση ένταση μεταφορών ανθρώπων και αγαθών, όση χρειάζονται οι σύγχρονες πλούσιες κοινωνίες. Βέβαια στις απόψεις του M.Bookchin περιλαμβάνεται και η θέση ότι το υποκείμενο το οποίο θα πραγματοποιήσει τη μετάβαση σε αυτή την κοινωνία δεν είναι η εργατική τάξη αλλά η κοινότητα.
Αναμφισβήτητα όμως ένα σύγχρονο βιώσιμο σύστημα παραγωγής, μεταφοράς και κατανάλωσης τροφίμων, θα πρέπει να βασίζεται στο τρίπτυχο οικολογικές (βιολογικές) μέθοδοι παραγωγής τροφίμων, επιστροφή των θρεπτικών συστατικών στο έδαφος και άρση της χωρικής διάστασης των χώρων παραγωγής με τους χώρους κατανάλωσης τροφίμων. Η τελευταία συνεπάγεται άρση της αντίθεσης πόλης – υπαίθρου και επομένως αξιοποίηση όλων των τοπικών πόρων στο επίπεδο της κοινότητας. Ο Τζ.Μπ.Φόστερ στο βιβλίο του «οικολογία και καπιταλισμός», εκκινώντας από μια θέση του ίδιου του Μαρξ παρουσιάζει μια σύγχρονη μαρξιστική προσέγγιση του ζητήματος. Μπορεί στην εποχή του Μαρξ να μην υπήρχε το οικολογικό πρόβλημα στις σημερινές του διαστάσεις, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η σχέση του ανθρώπου με το περιβάλλον δεν είχε αρχίσει ήδη να παρουσιάζει προβλήματα. Το μεγάλο περιβαλλοντικό πρόβλημα της εποχής ήταν η λεγόμενη κρίση γονιμότητας του εδάφους, η οποία είναι σύγχρονη της βιομηχανικής επανάστασης και της συνακόλουθης όξυνσης της αντίθεσης μεταξύ πόλης και υπαίθρου. Η αστικοποίηση, η συγκέντρωση των ανθρώπων στις πόλεις, δηλαδή η απομάκρυνση των ανθρώπων (και των ζώων) από τις καλλιέργειες και η αύξηση της απόστασης των κέντρων κατανάλωσης από τα κέντρα παραγωγής τροφίμων, επέφερε τη διαταραχή του κύκλου των θρεπτικών συστατικών του εδάφους, με αποτέλεσμα την υποβάθμιση της φυσικής γονιμότητας του. Ο κύκλος αυτός συνίσταται στην επιστροφή στο έδαφος των θρεπτικών εκείνων στοιχείων που καταναλώνονται από τον άνθρωπο και τα ζώα. Μέσω της διάστασης της πόλης από την ύπαιθρο τα συστατικά αυτά αντί να επιτίθενται στο έδαφος βελτιώνοντας τη γονιμότητα του, όπως γινόταν επί αιώνες, απομακρύνονται από την καλλιέργεια και ρυπαίνουν το περιβάλλον με τη μορφή των βοθρολυμάτων. Κατά την περίοδο από το 1830 έως το 1870 η εξάντληση της φυσικής γονιμότητας του εδάφους λόγω της απώλειας των θρεπτικών συστατικών του, ήταν η κύρια οικολογική ανησυχία της καπιταλιστικής κοινωνίας τόσο στην Ευρώπη όσο και στη Βόρεια Αμερική. Αυτή η περίοδος έγινε μάρτυρας της ανάπτυξης του «ιμπεριαλισμού του γκουάνο»,[1] καθώς οι χώρες χτένιζαν τον πλανήτη για φυσικά λιπάσματα, της εμφάνισης της μοντέρνας εδαφολογίας, της σταδιακής εισαγωγής συνθετικών λιπασμάτων και της διατύπωσης ριζοσπαστικών απόψεων για την ανάπτυξη μιας βιώσιμης γεωργίας, με τελικό στόχο την εξάλειψη του ανταγωνισμού μεταξύ πόλης και υπαίθρου. Σήμερα μια ολοένα βαθύτερη κατανόηση της οικολογικής ζημιάς λόγω της χρήσης συνθετικών χημικών εισροών, η κλίμακα της οποίας αυξήθηκε πάρα πολύ μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, έχει προκαλέσει νέο ενδιαφέρον για τη βιώσιμη γεωργία, στην οποία ο κύκλος των θρεπτικών συστατικών του εδάφους παίζει έναν κεντρικό ρόλο. Η ανάγκη δημιουργίας μιας οικολογικά ασφαλούς σχέσης μεταξύ ανθρώπων κι εδάφους ανακαλύπτεται εκ νέου. Εκείνη την εποχή ο Μαρξ έρχεται να υποστηρίξει σε γενικές γραμμές ότι η μη βιωσιμότητα της καπιταλιστικής γεωργίας συνδέεται με τον ανταγωνισμό μεταξύ πόλης και υπαίθρου, από τον οποίο έχει αναδειχθεί η αστική κοινωνία. Στον πρώτο τόμο του Κεφαλαίου γράφει:«Η κεφαλαιοκρατική παραγωγή μαζί με τη διαρκώς αυξανόμενη υπεροχή του αστικού πληθυσμού, που τον συγκεντρώνει σε μεγάλα κέντρα, από τη μια μεριά συσσωρεύει την ιστορική κινητήρια δύναμη της ιστορίας, ενώ από την άλλη διαταράσσει την ανταλλαγή της ύλης ανάμεσα στον άνθρωπο και τη γη, δηλαδή την επιστροφή στο έδαφος των συστατικών του εδάφους που καταναλώνει ο άνθρωπος με τη μορφή της τροφής και της ένδυσης, και επομένως τον αιώνιο όρο αέναης γονιμότητας του εδάφους. […] Κάθε πρόοδος της κεφαλαιοκρατικής γεωργίας, δεν είναι πρόοδος μόνο στην τέχνη καταλήστευσης του εργάτη, μα και στην τέχνη καταλήστευσης του εδάφους, κάθε πρόοδος στην άνοδο της γονιμότητας του για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα είναι ταυτόχρονα και πρόοδος στην καταστροφή των μόνιμων πηγών αυτής της γονιμότητας. […] Επομένως, η κεφαλαιοκρατική παραγωγή αναπτύσσει μόνο την τεχνική και το συνδυασμό του κοινωνικού προτσές παραγωγής, υποσκάπτοντας ταυτόχρονα τις πηγές απ’ όπου αναβλύζει κάθε πλούτος: το έδαφος και τον εργάτη.[2]» Η κρίση γονιμότητας του εδάφους αντιμετωπίζεται με την εισαγωγή στην αρχή φυσικών και στη συνέχεια συνθετικών λιπασμάτων. Η τεχνολογική εξέλιξη στον τομέα επέφερε μεγάλη διαθεσιμότητα φτηνών αζωτούχων λιπασμάτων μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, που με τη σειρά της έθεσε σε κίνηση μια σειρά αλλαγών. Οι αλλαγές αυτές οδήγησαν τελικά και στην απομάκρυνση των ζώων από τα εδάφη που παράγουν την τροφή τους. Η τάση αυτή ενισχύθηκε και από την επιτάχυνση της ανάπτυξης στην γεωργική παραγωγή, τη μεταποίηση και το μάρκετινγκ, καθώς οι επιχειρήσεις άρχισαν να ενθαρρύνουν την εκτροφή ζώων στις μεγάλες εγκαταστάσεις τους. Επομένως, η παραγωγή ζώων συγκεντρώθηκε σε συγκεκριμένες περιοχές εντείνοντας την τάση εξάντλησης των θρεπτικών στοιχείων και της οργανικής ύλης στα καλλιεργούμενα εδάφη. Επίσης οι σκληρές συνθήκες υπό τις οποίες εκτρέφονται τα ζώα στις μεγάλης κλίμακας παραγωγικές εγκαταστάσεις, ευνοούν κατ’ αρχήν την ανάπτυξη και την διάδοση ασθενειών, επιβάλλοντας τη συχνή χρήση αντιβιοτικών. Η συνεχής χρήση φαρμάκων προκαλεί αντιβιοτική μόλυνση της τροφής και την ανάπτυξη βακτηρίων ανθεκτικών στα αντιβιοτικά, με αποτέλεσμα να προκαλείται κίνδυνος για την ανθρώπινη υγεία.Η έλλειψη καλής αμειψισποράς (καλλιέργειας που περιλαμβάνει και αγρανάπαυση), κυρίως λόγω της διαθεσιμότητας φθηνών συνθετικών λιπασμάτων, έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια εδαφικής οργανικής ύλης και τη μείωση της ποικιλότητας οργανισμών στο έδαφος. Αυτή η υποβάθμιση της ποιότητας του εδάφους επιτρέπει την ανάπτυξη μεγάλων πληθυσμών νοσηρών οργανισμών και φυτικών παρασίτων, που κανονικά θα ελέγχονταν από μια πολυειδή κοινότητα ανταγωνιστικών οργανισμών. Επίσης τα άρρωστα φυτά έχουν την τάση να προσελκύουν περισσότερα έντομα από τα υγιή. Το επακόλουθο είναι να χρησιμοποιούνται μεγαλύτερες ποσότητες φυτοφαρμάκων στην προσπάθεια να εξοντωθούν οργανισμοί οι οποίοι προκύπτουν από την υποβάθμιση του εδάφους. Μέσω της σύγχρονης, βιομηχανοποιημένης γεωργίας δεν μειώνεται η βιοποικιλότητα μόνο των μικροοργανισμών στα καλλιεργούμενα εδάφη.Η καλλιέργεια τροφίμων με σκοπό την πώληση τους σε απομακρυσμένες αγορές απαιτεί ένα υψηλό επίπεδο ειδίκευσης στο πλαίσιο του ανταγωνισμού με παραγωγούς που βρίσκονται σε άλλες χώρες κατά μήκος της υδρογείου. Θα καλλιεργηθούν λοιπόν μόνο αυτές οι ποικιλίες που είναι σε θέση να αντέξουν την αποθήκευση και μεταφορά σε μεγάλες αποστάσεις και να διατηρούν καλή εμφάνιση στο ράφι του σούπερ μάρκετ, σε βάρος των τοπικών πιο εύγευστων ή πιο θρεπτικών ποικιλιών. Έτσι από τις διαπιστώσεις του Μαρξ καταλήγουμε σε μία ανάλυση η οποία προσπαθεί να ερμηνεύσει μία σειρά σύγχρονων περιβαλλοντικών προβλημάτων όπως η μείωση της βιοποικιλότητας, η κατάχρηση χημικών λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων, οι διατροφικές κρίσεις κ.ά
Ταυτόχρονα η βιομηχανοποιημένη, εξειδικευμένη γεωργία καταστρέφει τους μικρούς παραγωγούς στις «ανεπτυγμένες» χώρες, οι οποίοι αφενός δεν έχουν τη δυνατότητα να παράγουν αρκετά φτηνά και σε ικανοποιητικές ποσότητες για τους λεγόμενους «ενδιάμεσους» στην αλυσίδα παραγωγής τροφίμων και αφετέρου είναι υποχρεωμένοι να βασίζονται στις επιδοτήσεις για να ανταγωνιστούν το πολύ χαμηλό κόστος εργασίας στις «υπανάπτυκτες» χώρες. Στις τελευταίες τα τρόφιμα που παράγονται δεν αντιμετωπίζονται σαν τρόπος εξασφάλισης του πληθυσμού από τον κίνδυνο της πείνας αλλά σαν εμπορεύματα για εξωτερικό εμπόριο, αποπληρωμή των χρεών και προσπορισμό ξένου συναλλάγματος. Έτσι τα πλέον εύφορα εδάφη στον Τρίτο Κόσμο καταλαμβάνονται από εξαγωγικές μονοκαλλιέργειες. Οι μόνοι που ωφελούνται από αυτή την κατάσταση είναι οι «ενδιάμεσοι»: οι μεγάλες εταιρείες μεταφοράς, επεξεργασίας και συσκευασίας, διανομής και λιανικής πώλησης τροφίμων, που κρατάνε χαμηλά τις τιμές που αποδίδουν στους παραγωγούς ενώ αυξάνουν τις τιμές για τους καταναλωτές.Μια σύγχρονη μαρξιστική προσέγγιση των σχέσεων περιβάλλοντος και ανάπτυξης μπορούμε να πούμε ότι περνάει από την αμφισβήτηση της ταύτισης ανάπτυξης και οικονομικής μεγέθυνσης. Αυτό συμπεριλαμβάνει την αμφισβήτηση της αξιοπιστίας του δείκτη του  ρυθμού αύξησης του Α.Ε.Π. ως μέτρο της οικονομικής απόδοσης, της ανάπτυξης, του εθνικού πλούτου και τελικά της προόδου. Πρόκειται για μια κριτική προσέγγιση στις κυρίαρχες αντιλήψεις σύμφωνα με τις οποίες η σύνθεση του εθνικού πλούτου είναι αδιάφορη και το ερώτημα ποιος επωφελείται από την αύξηση του εθνικού προϊόντος δεν τίθεται καν. Το κατά κεφαλήν Α.Ε.Π. θεωρείται μέτρο του βιοτικού επιπέδου, ενώ στην πραγματικότητα δεν αποτελεί παρά το συνολικό χρηματικό εισόδημα μιας χώρας διαιρούμενο με τον πληθυσμό της, αποκρύπτοντας έτσι τον παράγοντα της περισσότερο ή λιγότερο άνισης κατανομής του εθνικού πλούτου. Εφόσον η κυριότερη μέριμνα είναι η αύξηση του συνολικού όγκου της εμπορευματικής παραγωγής, οι ορθολογικές οικονομικές αποφάσεις που παίρνονται σε αυτή την κατεύθυνση, έχουν απολύτως ανορθολογικά αποτελέσματα. Σύμφωνα π.χ. με τον αυστραλό θεωρητικό της «κατάλληλης ανάπτυξης» Τ.Trainer «σε γενικές γραμμές μπορεί να πραγματοποιηθούν πολύ περισσότερα κέρδη από την κατασκευή σχετικά εφήμερων, περίτεχνων ή ακριβών πραγμάτων για σχετικά πλούσιους ανθρώπους, παρά από την κατασκευή ειδών πρώτης ανάγκης για τους φτωχούς. Έτσι ο συμβατικός οικονομολόγος υποστηρίζει ότι στον Τρίτο Κόσμο είναι πολύ πιο αποδοτικό και παραγωγικό να επενδύει κανείς χρήματα στην παραγωγή λουλουδιών για εξαγωγή, παρά τροφίμων για τους λιμοκτονούντες».
Ο ανορθολογισμός αυτός προκύπτει από την κατάλυση των ποιοτικών σχέσεων και την αποκλειστική ενασχόληση με τις ποσοτικές, από την υπεραπλούστευση της πολυδιάστατης φύσης του προβλήματος της ανάπτυξης. Πρόκειται για το γενικότερο μεθοδολογικό πρόβλημα της τρέχουσας τυπικής θετικιστικής αντίληψης των επιστημών, που περιορίζει την έρευνα σε φαινόμενα που μετριούνται εύκολα και καταλήγουν σε καθαρές και επαληθεύσιμες εμπειρικές σχέσεις, τείνοντας στην αγνόηση πιο σύνθετων και πιθανώς μη μετρήσιμων μεταβλητών.
Η ταύτιση της ανάπτυξης με την οικονομική μεγέθυνση οδηγεί και στο λεγόμενο παράδοξο του πλεονάσματος: όσο μεγαλύτερη ανάπτυξη έχουμε, τόσο μεγαλύτερη πρέπει να πετύχουμε. Όταν οι κεφαλαιοκράτες επενδύουν, βγάζουν συνήθως ένα π.χ. 10% κέρδος ετησίως, πράγμα που αυξάνει διαρκώς τον όγκο του διαθέσιμου κεφαλαίου για επενδύσεις. Το πρόβλημα της εξεύρεσης επικερδών επενδυτικών διεξόδων για όλο αυτό το διαρκώς αυξανόμενο πλεόνασμα γίνεται όλο και πιο δυσεπίλυτο. Το μακροπρόθεσμο ποσοστό κέρδους έχει φθίνουσα τάση από την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Επειδή είναι όλο και πιο δύσκολο να βγει ένα «κανονικό» ποσοστό κέρδους από την παραγωγή χρήσιμων πραγμάτων (όσοι μπορούν να αγοράσουν ψυγείο έχουν ήδη ένα και δεν χρειάζονται άλλο) οι κεφαλαιούχοι κινούνται όλο και περισσότερο στην κατεύθυνση π.χ. της χρηματιστικής κερδοσκοπίας. Στην ίδια κατεύθυνση βρίσκεται και η εμπορευματοποίηση του περιβάλλοντος – αποτελεί ίσως περισσότερο οικονομική αναγκαιότητα, παρά πολιτική επιλογή.
Εξ ου και το παράδοξο: όσο μεγαλύτερη ανάπτυξη έχουμε, τόσο περισσότερο κεφάλαιο συσσωρεύεται, άρα αντίστοιχα πρέπει να μεγαλώνει η παραγωγή και η κατανάλωση για να επανεπενδύεται. Η υπερπαραγωγή και η υπερκατανάλωση συνεπάγονται μεγαλύτερη πίεση στο φυσικό περιβάλλον, το οποίο ήδη έχει φτάσει σε οριακό σημείο σε ότι αφορά τη δυνατότητά του να προμηθεύει ενέργεια και πρώτες ύλες και να απορροφά απόβλητα. Επομένως το συμβατικό αναπτυξιακό υπόδειγμα οδηγεί, σε μια οικονομία που όσο περισσότερο αναπτύσσεται, τόσο περισσότερο πρέπει να αναπτυχθεί για να μην περιέλθει σε κρίση, καταστρέφοντας συγχρόνως το περιβάλλον, χωρίς καν να επιτυγχάνει ένα ικανοποιητικό επίπεδο ανάπτυξης για όλους.
Οφείλουμε να θέσουμε από την αρχή τα ερωτήματα που το κυρίαρχο αναπτυξιακό υπόδειγμα αδυνατεί να θέσει: Τι σχέση έχει το ατομικό ή εθνικό χρηματικό εισόδημα με το πραγματικό βιοτικό επίπεδο, την πρόοδο και την ανάπτυξη; Ποιες είναι επιθυμητές μορφές επενδύσεων και παραγωγικής δραστηριότητας και ποιες δεν είναι; Ποια είναι τα όρια της ανάπτυξης και πότε μπορούμε να πούμε ότι έχουμε υπερβολική ανάπτυξη;Μπορούμε να φανταστούμε ότι σε μια αναπτυξιακή διαδικασία με στόχο την ικανοποίηση των αναγκών και των δικαιωμάτων της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού, οι αναπτυξιακοί πόροι θα διοχετευτούν και σε πολλές δραστηριότητες που δεν είναι επικερδείς και δεν αυξάνουν ή και μειώνουν προοπτικά το Α.Ε.Π., όπως π.χ. δραστηριότητες που θα δώσουν τη δυνατότητα στον πληθυσμό να εξασφαλίζει αγαθά για την κάλυψη των αναγκών του, χωρίς να χρειάζεται να τα προμηθεύεται μέσα από τη χρηματική οικονομία. Επειδή σχεδόν πάντα συμβαίνει η πιο επιθυμητή ανάπτυξη που αφορά τις ανάγκες του τοπικού πληθυσμού και των οικοσυστημάτων να μην ταυτίζεται με εκείνη που υπόσχεται το μέγιστο οικονομικό όφελος, η αναζήτηση μιας σύγχρονης μαρξιστικής προσέγγισης θα βρίσκεται στους αντίποδες του συμβατικού αναπτυξιακού υποδείγματος.

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

• Αντωνοπούλου Σ. (1990) Θεωρίες Ανάπτυξης Υπανάπτυξης. Αθήνα: Σημειώσεις παραδόσεων Ε.Μ.Π. Αντωνοπούλου Σ. (1997) «Το κυρίαρχο πρότυπο ανάπτυξης και η μαρξιστική απόπειρα υπέρβασής του», περιοδικό Ουτοπία, τ.26, σσ.119-132
• Μπιτσάκης Ε. (1997) «Οικολογία: μια μαρξιστική προσέγγιση», περιοδικό Ουτοπία, τ.26, σσ.23-52
• Φωτόπουλος Τ. (1997) «Η οικολογική κρίση και η δημοκρατία», περιοδικό Ουτοπία, τ.26, σσ.53-72 Φόστερ Τζ. Μπ. (2002)
• Οικολογία και καπιταλισμός. Αθήνα: Μεταίχμιο Trainer T. (1994-95) «Τι είναι ανάπτυξη;», περιοδικό Κοινωνία και Φύση, τ.7, σσ.35-65

Παραπομπές

1.Σωρευμένη κοπριά πουλιών υψηλής περιεκτικότητας σε άζωτο και φωσφορικά άλατα. Λόγω του βρετανικού μονοπωλίου στα περουβιανά αποθέματα γκουάνο, οι ΗΠΑ κατέλαβαν 94 νησιά, βραχονησίδες και νησίδια ανά την υδρόγειο μεταξύ του 1856 και του 1903.

2.Καρλ Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», Τόμος Α-Μέρος 4ο: Η παραγωγή της σχετικής υπεραξίας- κεφ. 10: Μεγάλη βιομηχανία και γεωργία

Το άρθρο του αρχιτέκτονα Κ. Βουρεκά αναδημοσιεύται από την ιστοσελίδα της Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης-Εργαζόμενοι Μηχανικοί

Posted in περιβάλλον, Κείμενα Θέσεων, έντυπα, μισθωτοί τεχνικοί ]]> http://merasalonica.wordpress.com/2009/04/01/%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%b2%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%bf%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%ce%bd%ce%ac%cf%80%cf%84%cf%85%ce%be%ce%b7/feed/ 0 ΜΕΡΑ Θεσσαλονίκης http://merasalonica.wordpress.com/2009/03/31/%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%bf%ce%af%ce%bd%cf%89%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%ae%cf%82-%ce%b1%ce%b3%cf%8e%ce%bd%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%ba%ce%b1/ http://merasalonica.wordpress.com/2009/03/31/%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%bf%ce%af%ce%bd%cf%89%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%ae%cf%82-%ce%b1%ce%b3%cf%8e%ce%bd%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%ba%ce%b1/#comments Tue, 31 Mar 2009 23:55:29 +0000 ΜΕΡΑ Θεσσαλονίκης http://merasalonica.wordpress.com/?p=1221 ]]> Κανείς δεν θα κάμψει το φρόνημά μας και την πεποίθηση μας για την τελική δικαίωση δηλώνουν οι κάτοικοι της Στρατονίκης!

Οι κάτοικοι της Στρατονίκης, με αίσθημα πλήρους απογοήτευσης, πληροφορήθηκαν την Παρασκευή 6-3-2009 την έκτη συνεχόμενη αναβολή της εκδίκασης από το ΣτΕ της προσφυγής τους ενάντια στην έγκριση εξόρυξης κάτω από τα σπίτια του χωριού. Νέα δικάσιμος ορίσθηκε η 25-9-2009 ενώ η πράξη, της οποίας την ακύρωση ζητούν από την Άνοιξη του 2005, έχει χρονικό όριο την 31-12-2009.  Προσέχοντας κανείς τις παραπάνω ημερομηνίες δεν χρειάζεται να ανατρέξει σε λεξικό για την ερμηνεία της λέξης ΑΡΝΗΣΙΔΙΚΙΑ.

Η απογοήτευση μας δεν συνίσταται πλέον μόνο στο γεγονός ότι οι εκρήξεις των φουρνέλων της εταιρίας «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ Α.Ε.» θα συνεχιστούν απρόσκοπτες τουλάχιστον μέχρι την λήξη ισχύος της άδειας,  αλλά και στην συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι σαν πολίτες αυτής της χώρας, στερούμαστε ουσιαστικά οποιουδήποτε δικαιώματος έστω επιδίωξης  ανατροπής κατάστασης, διαμορφούμενης κατόπιν διοικητικής έγκρισης με πολιτική παραγγελία.

Με αυτό ως πεποίθηση  δεν διακρίνονται πλέον όρια μεταξύ των μορφών εξουσίας του πολιτεύματός μας,  αυτές φαντάζουν συμπλεκόμενες αν όχι συντεταγμένες και η  δημοκρατίας μας  ΤΥΠΙΚΗ.

Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω θεωρούμε ότι ο αγώνας μας πλέον περνά σε νέα φάση με διπλή σημασία. Θα αγωνιστούμε ενάντια σε εκείνους που ανατινάζουν τα θεμέλια των σπιτιών μας αλλά και ενάντια στις κάθε λογής  πολιτικές μοδίστρες.

Δηλώνουμε ότι :

1. Θα επιδιώξουμε την απόφαση του ΣτΕ επί της ως άνω προσφυγής μας ακόμη και μετά την λήξη ισχύος της προσβαλλόμενης πράξης, και δεν θα απαλλάξουμε κανένα παραιτούμενοι από αυτήν

2. Σχετικά με την παραβίαση του ευλόγου χρόνου εκδίκασης της υπόθεσής μας θα προσφύγουμε σε κάθε αρμόδιο ελληνικό ή διεθνές Δικαστήριο

3. Κανείς δεν θα κάμψει το φρόνημά μας και την πεποίθηση μας για την τελική δικαίωση των προσπαθειών μας οι οποίες έχοντας συμπληρώσει οκταετία θα συνεχιστούν άοκνα.

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΣΤΡΑΤΟΝΙΚΗΣ

Στρατονίκη 9η Μαρτίου 2009

ΓΚΑΙΜΠΕΛΣ

Η ΠΑΣΚ ΚΑΙ Η ΔΑΚΕ ΜΕ ΤΗ ΛΑΣΠΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΓΚΑΙΜΠΕΛΙΣΜΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΚΛΑΔΟΥ
ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΚΑΛΥΨΟΥΝ ΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΟΥΣ, ΤΗ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΔΟΕ ΣΕ «ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΟ» ΤΟΥ ΥΠΕΠΘ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

Τις τελευταίες 20 μέρες ξετυλίγεται μια λυσσασμένη επίθεση χωρίς προηγούμενο, ενάντια στο σύλλογο «Κ. Σωτηρίου» στον πρόεδρό του προσωπικά αλλά και στην ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ «Κ. Σωτηρίου και τις ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ συνολικά. Η ΠΑΣΚ, έβγαλε 4 ανακοινώσεις(2 κεντρικά και 2 τοπικά) μόνο για να μας επιτεθεί – καμία για την κυβέρνηση και το ΥΠΕΠΘ – ενώ ξεθάφτηκε και η ΔΑΚΕ «Κ. Σωτηρίου» που έβγαλε για πρώτη φορά ανακοίνωση εδώ και χρόνια και ήταν ταυτόσημη με της ΠΑΣΚ!)
Ο σύλλογός μας ήταν από τους πρώτους που κατήγγειλε τη στροφή της ΔΟΕ στο ζήτημα του διαλόγου και άνοιξε το χορό πολλών αποφάσεων συλλόγων καταγγελίας της στάσης της ΔΟΕ. Επίσης, ήταν ο σύλλογος που αποκάλυψε ότι η ΔΟΕ, δεν έχει την τυπική νομιμοποίηση για τη συμμετοχή της στο διάλογο, γιατί δεν έχει μέχρι τώρα τέτοια απόφαση, από το ΔΣ της.
Στο θέμα αυτό γελοιοποιήθηκε η πλειοψηφία ΠΑΣΚ –ΔΑΚΕ στη ΔΟΕ γιατί ποτέ δεν κατάφερε να απαντήσει πειστικά, ούτε στη διαδικασία ούτε στην πολιτική ουσία των όσων έθεσε ό σύλλογός μας.
Αυτό έγινε γιατί η ΠΑΣΚ αποφεύγει, «σα τον διάολο το λιβάνι», να βγάλει τέτοια απόφαση με τη ΔΑΚΕ, γιατί θα είναι υποχρεωμένη να παρουσιάσει ένα κοινό πολιτικό πλαίσιο με τη ΔΑΚΕ, αποκαλύπτοντας περίτρανα σε όλους και στον κόσμο της, την βαθύτερη ταύτιση τους για την πορεία της ΔΟΕ, ιδιαίτερα αυτή την περίοδο.

ΕΠΡΕΠΕ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΛΟΙΔΟΡΗΘΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΦΙΜΩΘΕΙ Η ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΗ ΦΩΝΗ ΜΑΣ

Σκέφτηκαν ότι δεν είναι δυνατό ένας σύλλογος που η ΠΑΣΚ(2) και η ΔΑΚΕ(2) έχουν πλειοψηφία με την ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ (3), να συνεχίζει να προβάλει αυτές τις θέσεις και επιστράτευσαν τις τοπικές παρατάξεις τους να αναλάβουν δράση.
ΔΕΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΑΝ όμως ότι :
ΔΕΝ μπορούν με ψήφο δια τηλεφώνου να απαιτούν να φιμώσουν το σύλλογο και να καταρρακώνουν κάθε διαδικασία επικαλούμενοι τη θεωρητική τους πλειοψηφία. Φτάνουν σήμερα να εγκαινιάζουν μια λειτουργία όπου θα αποφασίζουν το αν και πότε συνεδρίασε το ΔΣ του συλλόγου τα κομματικά τους επιτελεία!!!

Αν δε μας βολεύει η πραγματικότητα, τόσο το χειρότερο γι αυτή.
Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΛΥΦΘΕΙ ΜΕ ΧΟΝΔΡΟΕΙΔΗ ΨΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΛΑΣΠΗ.
Σκέφτηκαν ότι θα ήταν δυνατό να γίνει πιστευτό κάθε ψέμα, αφού η απλή αριθμητική μπορεί εύκολα να «αποδείξει», ότι αυτός που ακολουθεί αντιδημοκρατικές μεθόδους και παραβιάζει τις διαδικασίες είναι η ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ και ο πρόεδρος του συλλόγου!!!

Τα πραγματικά γεγονότα και ποιος απαξιώνει και καταρρακώνει το σύλλογο και τις λειτουργίες του

1. «Η απόφαση, ενάντια στο διάλογο, πάρθηκε με ευκαιριακή πλειοψηφία, – αξιοποίησε την απουσία μέλους του ΔΣ (το οποίο είχε ενημερώσει για την αντίθεσή του) και με ισοψηφία (3-3) της στιγμής και την ψήφο του προέδρου εξασφάλισε απόφαση…» (ανακοίνωση ΠΑΣΚ «Κ.Σωτηρίου»).

Η απόφαση ενάντια στο διάλογο πάρθηκε στη συνεδρίαση, την Παρασκευή 6/2, με παρόντα τα 5 μέλη του ΔΣ (έλειπαν ένας από την ΠΑΣΚ και ένας από τη ΔΑΚΕ) και με πλειοψηφία επί των παρόντων, 3-2, όπως προβλέπει το καταστατικό. Προηγήθηκαν δύο αναβολές της συνεδρίασης αυτής, γιατί δε μπορούσαν κάποιοι από την ΠΑΣΚ και τη ΔΑΚΕ και στις δύο περιπτώσεις και το θέμα της ημερήσιας διάταξης ήταν γνωστό.
Ύστερα από επικοινωνία με ένα από τους απουσιάζοντες, με πρωτοβουλία του προέδρου, ορίστηκε νέα συνεδρίαση για την Δευτέρα 9/2, με μόνο θέμα αυτό, σε ώρα που είχαν αρχικά δηλώσει όλοι ότι θα ερχόταν, χωρίς να δημοσιοποιηθεί η απόφαση της 6/2. Ο συνάδελφος της ΠΑΣΚ απουσίαζε πάλι και μετά από συζήτηση και τοποθέτηση των μελών του ΔΣ το αποτέλεσμα διαμορφώθηκε σε 3-3. Ο πρόεδρος δήλωσε ότι δε θέλει να κάνει χρήση της ψήφου του προέδρου, όπως προβλέπει το καταστατικό, αλλά αφού δεν προκύπτει νέα απόφαση που να ανατρέπει αυτή της 6/2, ισχύει η απόφαση της 6/2. Κανένας δεν αμφισβήτησε την απόφαση στο ΔΣ.
Γιατί λένε ψέματα στην ανακοίνωση της ΠΑΣΚ, για το πώς πάρθηκε η απόφαση ;

Ποιο είναι λοιπόν το ατόπημα της Ανεξάρτητης Κίνησης και του προέδρου του συλλόγου ;
Γιατί υφαρπάξαμε «ευκαιριακά» την απόφαση όταν προχωρήσαμε σε δύο συνεδριάσεις και όχι σε μια, ως οφείλαμε ; Μήπως πρέπει να δεχτούμε να ψηφίζουν και οι απόντες ;

2. Θα έπρεπε να παίρνουμε απόφαση μόνο όταν βρίσκεται το ΔΣ σε πλήρη σύνθεση (7 στα 7 μέλη) ;
Από το Σεπτέμβριο μέχρι τη συνεδρίαση στις 9/2, το ΔΣ του συλλόγου δε συνεδρίασε ούτε μία φορά σε πλήρη σύνθεση. Πάντα έλειπε ένα τουλάχιστον μέλος της ΔΑΚΕ και αρκετές φορές ένα μέλος από την ΠΑΣΚ. Δεν ήμασταν όλο το ΔΣ ούτε σε μία από τις παραστάσεις στο Δ/ντή εκπαίδευσης, τον προϊστάμενο και τους συμβούλους!!!
Όλη τη φετινή χρονιά, μέχρι της 23/2, το μόνο θέμα που πρότειναν να συζητηθεί στο ΔΣ του συλλόγου ήταν η ανάκληση της απόφασης για το διάλογο. Όλα τα θέματα για τα οποία έχει, μέχρι τώρα, πάρει απόφαση το ΔΣ, τα έθεσε η ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ και παρ΄ όλα αυτά, έκανε προσπάθεια ώστε να είναι η συντριπτική πλειοψηφία των αποφάσεων ομόφωνες.

Μήπως θα έπρεπε να αδρανοποιήσουμε το σύλλογο πλήρως, περιμένοντας πότε θα έρθουν ; Ξέρουμε ότι πολλοί θα το ήθελαν αυτό αλλά δε θα κάνουμε αυτή τη χάρη σε κανένα!

Τι πραγματικά έγινε στη συνεδρίαση στις 23/2 ;

3. «Φίλοι και συνάδελφοι των «Παρεμβάσεων-Κινήσεων-Συσπειρώσεων», ποιος σας είπε ότι οι όποιες αποφάσεις δεν μπορούν να ανατραπούν;» (ανακοίνωση ΔΑΚΕ «Κ. Σωτηρίου»)

Ο πρόεδρος κάλεσε σε συνεδρίαση στις 23/2 και ήταν η πρώτη, σε όλο το σχ. έτος 08-09, που ήρθαν και τα 7μέλη του ΔΣ στη συνεδρίαση!!!
Η ημερήσια διάταξη διαμορφώθηκε από την παραμονή με το γραμματέα και ούτε τότε, ούτε κατά την έναρξη της συνεδρίασης ζητήθηκε από κάποιο μέλος να μπει το θέμα της ανάκλησης της απόφασης για το διάλογο. Μάλιστα, στη συνεδρίαση, ζητήθηκε από τη ΔΑΚΕ να μπει στην ημερήσια διάταξη το θέμα της εκπροσώπησης του συλλόγου σε μια Επιτροπή Παιδείας της περιοχής και ομόφωνα αποφασίστηκε να συζητηθεί στο επόμενο ΔΣ.
Όταν τελείωσαν τα θέματα (μετά 2ώρες περίπου) και ενώ είχαν δηλώσει συνάδελφοι ότι έπρεπε να φύγουν στις 3.45 και η ώρα πήγαινε 4μμ, ο συνάδελφος Σταμούλης από την ΠΑΣΚ, ζήτησε αιφνιδιαστικά, να μπει για συζήτηση το θέμα της ανάκλησης της απόφασης στις 6/2 για το διάλογο!!!
Ο πρόεδρος ρώτησε και δεν πήρε απάντηση στο : «Γιατί δεν τέθηκε από πριν ή έστω από την αρχή της συνεδρίασης ως θέμα, στην ημερήσια διάταξη ;»
Στη συνέχεια δήλωσε ότι το θέμα είναι πολύ σοβαρό. Έχουν αφιερωθεί δύο συνεδριάσεις για την προηγούμενη απόφαση και πρέπει να συζητηθεί τι σημαίνει η ανάκληση (δηλαδή ποια είναι η νέα πολιτική βάση αυτών που συμφωνούν στην ανάκληση, για ποιους λόγους γίνεται, τι συνεπάγεται για το σύλλογο) και πρότεινε να συζητηθεί στην επόμενη συνεδρίαση (γιατί δεν μπορούσε να γίνει «συζήτηση στο πόδι»).
Πότε είπαμε ότι «..δεν μπορούν να ανατραπούν οι όποιες αποφάσεις…» (;) , όπως ψέματα γράφεται στην ανακοίνωση της ΔΑΚΕ «Κ. Σωτηρίου».

4. Όταν ΑΠΟΧΩΡΗΣΕ … Η ΑΛΗΘΕΙΑ!

«Μπροστά σε αυτό το αίτημα (συζήτησης της ανάκλησης της απόφασης) ο Πρόεδρος Κώστας Τουλγαρίδης και τα μέλη της παράταξης «ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ» αποχώρησαν από τη συνεδρίαση. Το συμβούλιο συνέχισε τη συνεδρίαση καθώς βρισκόταν σε νόμιμη απαρτία και ανακάλεσε την παραπάνω απόφαση» ανακοίνωση της ΠΑΣΚ «Κ.Σωτηρίου»
«το ΔΣ του Συλλόγου του, με απόφαση του στις 23/2/09 και με πλήρη σύνθεση, αποφάσισε ν΄ ανακαλέσει την πρώτη «απόφαση». Ο ίδιος ο πρόεδρος αρνήθηκε να υπογράψει τη νέα νόμιμη απόφαση και αποχώρησε με την παράταξή του.» ανακοίνωση ΠΑΣΚ εκπ/κων π.ε. 26/2/09
«τα τρία μέλη της παράταξης των «Παρεμβάσεων-Κινήσεων-Συσπειρώσεων» στο ΔΣ αποφάσισαν να αποχωρήσουν από τη συνεδρίαση από τη στιγμή που τέθηκε το θέμα προς συζήτηση με το αιτιολογικό ότι είχε ήδη ληφθεί απόφαση για το συγκεκριμένο θέμα.» ανακοίνωση ΔΑΚΕ «Κ. Σωτηρίου».

Στη συνέχεια,
Ως ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ δηλώσαμε ότι «αν επιμείνουν στη συζήτηση του θέματος, με αυτούς τους όρους, εμείς ΘΑ ΑΠΕΧΟΥΜΕ από τη συζήτηση.»
Τότε ο συνάδελφος Σταμούλης δήλωσε ότι επιμένει και είναι υπέρ της ανάκλησης και ρώτησε τους συναδέλφους της ΔΑΚΕ, που είχαν σηκωθεί όρθιοι στην πόρτα, αν συμφωνούν.
Αυτοί δήλωσαν ότι συμφωνούν με τη ανάκληση και έφυγαν μαζί με τη συνάδελφο Δημάκη (Α.Κ.) γιατί είχαν δουλειά.
Ο πρόεδρος απευθύνθηκε τότε, στο γραμματέα του συλλόγου (ΠΑΣΚ), ο οποίος δεν είχε μιλήσει και τον ρώτησε αν αυτό θεωρείται «συζήτηση» του θέματος (χωρίς εισήγηση, τοποθετήσεις και κανονική ψηφοφορία) και αν θεωρεί ότι πάρθηκε απόφαση στο ΔΣ.
Ο γραμματέας του συλλόγου απάντησε : «Θα δούμε, θα σου πω το βράδυ»!!!!!!
(Προφανώς έπρεπε να πάρει τα κατάλληλα τηλέφωνα για να του πουν άλλοι, αν συνεδρίασε το ΔΣ του συλλόγου μας!!!!!!!!!!! Αυτοί που αγωνιούσαν να φιμώσουν τον σύλλογο «Κ. Σωτηρίου» και να βγάλουν στα σαιτ όλη τη λάσπη και τα ψέματα που είχαν ετοιμάσει! Η ιστοσελίδα της ΔΟΕ ανάρτησε, σε περίοπτη θέση την υποτιθέμενη ανάκληση της απόφασης όταν επί 15 μέρες δεν είχε αναρτήσει την απόφαση στις 6/2!!!)

Από το σχολείο, έφυγαν τελευταίοι, μαζί, ο πρόεδρος, ο γραμματέας και ο συνάδελφος Τσανάκας(ΑΚ)
Από τότε, δεν ειδοποιήθηκε, κανένα μέλος της ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ για άλλη συνάντηση του ΔΣ.

Να μας πουν λοιπόν οι παρατάξεις της ΠΑΣΚ και της ΔΑΚΕ, που έβγαλαν ταυτόσημες ανακοινώσεις

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ :
Να έχει παρθεί «απόφαση» και ενώ ο πρόεδρος είναι παρών και η αντιπρόεδρος απούσα, να εμφανίζεται μια «απόφαση» μετά από 2 μέρες, που φέρει την υπογραφή της αντιπροέδρου, χωρίς σφραγίδα του συλλόγου και χωρίς ποτέ να έχει ζητηθεί από τον πρόεδρο να την υπογράψει ;

Πότε ΑΠΟΧΩΡΗΣΕ η ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ και που και ΠΟΤΕ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΑΝ ΑΥΤΟΙ, ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ(!) και πήραν τη νέα «απόφαση» ;
Γιατί ΔΕΝ ΔΗΛΩΣΑΝ ΠΟΤΕ στο ΔΣ ότι υπάρχει νέα «απόφαση»;
Γιατί ΔΕ ΖΗΤΗΘΗΚΕ ΠΟΤΕ από τον πρόεδρο να υπογράψει τη νέα «απόφαση» ;, ενώ γράφουν ανήθικα ψέματα, ότι «αυτός αρνήθηκε».

Ποιος υπονομεύει και εκθέτει το σύλλογο ;
Ποιος υπηρετεί κομματικές και προσωπικές επιδιώξεις;

Τα παραπάνω αναδεικνύουν περίτρανα ότι ΑΥΤΟΙ που :

• Βαφτίζουν «συνεδριάσεις» του ΔΣ του συλλόγου τις εντολές των κομματικών τους επιτελείων και παρουσιάζουν την υποτιθέμενη «απόφαση» του συλλόγου, όχι από το ΔΣ, αλλά ως επισυναπτόμενο στις παραταξιακές τους ανακοινώσεις !!!
• Λειτουργούν ως εντολοδόχοι των παρατάξεων και των κομμάτων τους για να στηρίξουν με κάθε τρόπο κεντρικές πολιτικές επιλογές, όπως ο «διάλογος»,
• Βοηθούν την προσπάθεια της ΔΑΚΕ να στηρίξει με κάθε τρόπο τη κυβέρνηση της ΝΔ και να κρατηθεί το κόμμα της στην εξουσία καθώς και
• τη στάση της ΠΑΣΚ που ενεργεί με το βλέμμα στο μέλλον… της επερχομένης κυβερνητικής αλλαγής που ονειρεύονται. Προκρίνουν ότι πρέπει να στηριχτεί το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ για την Παιδεία(στην ουσία ίδιο με της ΝΔ). Να ξεχαστεί η αγωνιστική πορεία του κλάδου και να ακολουθηθεί κλίμα συναίνεσης, προίκα στην επερχόμενη νέα κυβέρνηση (βοήθειά μας…), τότε που κάποιοι θα έχουν πιθανώς εξαργυρώσει τις υπηρεσίες τους με κυβερνητικούς και κρατικούς θώκους και δε θα πρέπει να είναι αντιμέτωποι με το αγωνιζόμενο εκπαιδευτικό κίνημα.

Είναι αστείο, ΑΥΤΟΙ, να μας καταγγέλλουν για κομματικό συνδικαλισμό, έλλειμμα δημοκρατίας και προσωπικές επιδιώξεις.

ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ
Η ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ (Παρεμβάσεις – Κινήσεις – Συσπειρώσεις Π.Ε.) όχι μόνο δεν πρόκειται να καμφθεί από τέτοιου είδους συντονισμένες επιθέσεις αλλά θα συνεχίσουμε, κόντρα σε κάθε κομματικό μηχανισμό, να ξεσκεπάζουμε και να καταγγέλλουμε όσους κινούνται ενάντια στα συμφέροντα του κλάδου. Θα συνεχίσουμε ακόμα πιο αποφασιστικά τον αγώνα μας :
Για να μην επιτρέψουμε να φιμώσουν το σύλλογό μας, να απονευρώσουν και να υπονομεύσουν τον αγωνιστικό του χαρακτήρα.
Για να είμαστε παρόντες, μαζί με κάθε συνάδελφο, σε όλα τα μικρά και μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, από τα καθημερινά (κενά, εργασιακά, νηπιαγωγεία, αυθαιρεσίες της διοίκησης κλπ) μέχρι τα μεγάλα ζητήματα της λιτότητας, της ασφάλισης και περίθαλψης, της Παιδείας και της νεολαίας)
Για να ανοίξουμε μαζί τους μεγάλους αγωνιστικούς δρόμους που σήμερα είναι περισσότερο αναγκαίοι από ποτέ καθώς η κυβέρνηση (ΝΔ) και η ΕΕ, με την ουσιαστική συμφωνία του ΠΑΣΟΚ, εξαπολύουν τη σκληρότερη επίθεση και θέλουν να μας βάλουν να πληρώσουμε ΕΜΕΙΣ την κρίση που αυτοί δημιούργησαν, την ίδια ώρα που δίνουν πακτωλό χρημάτων (28 δις κλπ) για να διασφαλίσουν τα κέρδη των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων.

Συνάδελφε, Συναδέλφισσα,
Η διασφάλιση του χαρακτήρα του συλλόγου και της αγωνιστικής πορείας του κλάδου είναι υπόθεση ΟΛΩΝ μας. Ακύρωσε τα σχέδιά τους.
Πάρε μέρος στην έκτακτη Γ.Σ. του συλλόγου την Τρίτη 17/3, για να αποφασίσουμε το δικό μας κοινωνικό αντίλογο και τις αγωνιστικές μας πρωτοβουλίες απέναντι στο στημένο «διάλογό» τους.

Υστερόγραφο:
Συνάδελφοι, τι έγιναν αυτοί που υποστήριζαν ότι με τη συμμετοχή τους στο διάλογο έχουν στόχο να αποκαλύψουν την πολιτική του ΥΠΕΠΘ και να αποχωρήσουν ;
Είναι αυτοί που δεν έβγαλαν ούτε μία ανακοίνωση για να καταγγείλουν στον κλάδο τον εμπαιγμό του ΥΠΕΠΘ, όταν ο κ. Λυκουρέτζος δήλωνε αναρμόδιος για τα οικονομικά και ανέτοιμος για τα εκπαιδευτικά μας αιτήματα(!) ;
Είναι αυτοί που ετοιμάζουν τα κουστούμια τους για την 3η συνάντηση με το ΥΠΕΠΘ(!) ;

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ του συλλόγου «Κ. Σωτηρίου»
ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ – ΚΙΝΗΣΕΙΣ – ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ Π.Ε.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,
Στο σκηνικό της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης καθημερινά ακούμε ειδήσεις που αφορούν το εργασιακό παρόν και μέλλον μας: απολύσεις, ελαστικοποίηση, λιτότητα. Δεν είναι κάτι καινούργιο, καθώς εδώ και χρόνια οι εργαζόμενοι ζούμε μια διαρκή χειροτέρευση των εργασιακών μας σχέσεων. Επί χρόνια μας έλεγαν να κάνουμε υπομονή, να δουλέψουμε περισσότερο για να διατηρηθούν οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης της οικονομίας (τους). Τώρα μας λένε ότι πάλι πρέπει εμείς να πληρώσουμε την κρίση που αυτοί δημιούργησαν με την απληστία και το ατέλειωτο κυνήγι υπερκερδών. Θέλουν παράλληλα να συνθλίψουν οριστικά το εργατικό κίνημα για να περάσουν πιο εύκολα τα ακόμα σκληρότερα μέτρα που προγραμματίζουν. Κλειδώνουν ανασφάλιστες εργάτριες σε ψυγεία για να μην τις ανακαλύψει η Επιθεώρηση Εργασίας, κάνουν μηνύσεις σε συνδικαλιστές που ζήτησαν να υπάρχουν καρέκλες μέσα σε καταστήματα, «σκοτώνουν» εργάτες αφήνοντας τους με ελλιπή μέτρα ασφάλειας για να έχουν μικρότερο κόστος τα «μεγάλα» δημόσια έργα.

Σήμερα, κάτω από αυτές τις συνθήκες όλο και περισσότεροι από εμάς λέμε «φτάνει πια», και σηκώνουμε το ανάστημά μας. Φωνές αντίστασης εμφανίζονται και βάζουν εμπόδια στα σχέδια εργοδοτών και κυβέρνησης. Δύναμη μας είναι η πεποίθηση ότι μόνο αν αγωνιστούμε μαζί θα προστατεύσουμε τη δουλειά μας και θα κερδίσουμε καλύτερη συλλογική σύμβαση και καθημερινότητα. Όπλο μας είναι το ισχυρό σωματείο. Μαζί με τον αδελφό σύλλογο της Αθήνας καταφέραμε την υπογραφή καλύτερης σύμβασης από αυτήν της ΓΣΕΕ, με τη στήριξη και άλλων σωματείων και αγωνιστών μπήκε φραγμός σε απολύσεις (Πρωτοπορία, Σαβάλλας, Πατάκης).

Μας εμπνέει η δράση της ηρωικής αγωνίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα που δέχθηκε την πλέον βάρβαρη επίθεση από εργοδοτικούς μπράβους όταν αμφισβήτησε το σύγχρονο δουλεμπόριο των ενοικιαζόμενων εργαζόμενων. Στο καμένο από βιτριόλι πρόσωπό της αναγνωρίσαμε τον εαυτό μας και αυτό των συναδέλφων μας που εργάζονται ή αναζητούν εργασία. Είδαμε τις ευέλικτες μορφές απασχόλησης, την ανασφάλιστη, μαύρη ή ελαστική εργασία, τους εξαμηνίτες ή τριμηνίτες συμβασιούχους, τις απλήρωτες υπερωρίες. Στο πρόσωπο της Κωνσταντίνας είδαμε το μέλλον που μας ετοιμάζουν, ενώ η μαχητικότητα της, πριν και μετά την επίθεση, γεννά την ελπίδα ότι το μέλλον αυτό δεν είναι αναπόφευκτο.

Όλοι μας αντιλαμβανόμαστε πια ότι πρέπει να δώσουμε σκληρή μάχη για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας. Στη γενική συνέλευση και τις εκλογές του Σωματείου Βιβλίου-Χάρτου Θεσσαλονίκης τη μεγαλύτερη σημασία έχει η συμμετοχή και η ισχυροποίηση του σωματείου. Τα μαχητικά κλαδικά σωματεία είναι η απάντηση στην κρίση του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος. Δεν μπορούμε να περιμένουμε την (σχεδόν ανύπαρκτη) ΓΣΕΕ και τα Εργατικά Κέντρα για να οργανώσουμε τον αγώνα μας. Δεν αναθέτουμε σε κόμματα και «σωτήρες» την εκπροσώπησή μας.

Η Ανεξάρτητη Ενωτική Πρωτοβουλία δεν είναι μια παράταξη που θέλει απλά την ψήφο σου. Θέλουμε η κάθε ψήφος να μετατραπεί σε δήλωση ενεργής συμμετοχής στο σωματείο για να στηριχθεί η πάλη για την ανατροπή του σύγχρονου εργασιακού μεσαίωνα. Το ψηφοδέλτιο μας είναι ανοιχτό και καλούμε σε συμμετοχή κάθε εργαζόμενο του κλάδου που θέλει να αγωνιστεί μαζί μας.

Ανεξάρτητη Ενωτική Αγωνιστική Πρωτοβουλία βιβλίου-χάρτου

http://biblioypallilos.wordpress.com/

τηλ. επικοινωνίας: 6973692442, 6934667962

Posted in σωματεία, αντι-ΕΕ, δικαιώματα & ελευθερίες, εργατικό κίνημα, εργατικά, εργατικά σχήματα ]]> http://merasalonica.wordpress.com/2009/02/26/%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%bf%cf%8b%cf%80%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bb%ce%bf%ce%b9-%ce%b8%ce%b5%cf%83%cf%83%ce%b1%ce%bb%ce%bf%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%ac%ce%bb%ce%b5%cf%83/feed/ 0 ΜΕΡΑ Θεσσαλονίκης http://merasalonica.wordpress.com/2009/02/26/%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%bf%ce%af%ce%bd%cf%89%cf%83%ce%b7-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b5%cf%80%ce%af%ce%b8%ce%b5%cf%83%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%ad%ce%ba%ce%b9-%ce%bc/ http://merasalonica.wordpress.com/2009/02/26/%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%bf%ce%af%ce%bd%cf%89%cf%83%ce%b7-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b5%cf%80%ce%af%ce%b8%ce%b5%cf%83%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%ad%ce%ba%ce%b9-%ce%bc/#comments Thu, 26 Feb 2009 10:05:30 +0000 ΜΕΡΑ Θεσσαλονίκης http://merasalonica.wordpress.com/?p=1211 ]]> Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας για την Ενότητα και την Κοινή Δράση της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς για την επίθεση στο Στέκι Μεταναστών:

ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΣΤΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΛΑΪΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ, ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ

Η δολοφονική επίθεση με χειροβομβίδα στα Εξάρχεια στο Στέκι Μεταναστών, που δεν είχε νεκρούς από τύχη, είναι μια ενέργεια φασιστικής έμπνευσης υποκινημένη από την κυβερνητική υστερία και την κατασταλτική εξόρμηση μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη.
Μέσα στην καπιταλιστική κρίση επιτίθενται στο εργατικό και λαϊκό κίνημα, στον κόσμο του αγώνα, και γι’ αυτό ανοίγουν το δρόμο για τους φασίστες και τους ρατσιστές που πότε στον Άγιο Παντελεήμονα και στην Πάτρα παρέα με τους δολοφόνους του Νίκου Τεμπονέρα και πότε στις διαδηλώσεις μας εμφανίζονται στο πλευρό της Αστυνομίας και των ΜΑΤ να επιτίθενται και να προκαλούν.
Για να κλιμακώσουν την κυβερνητική αντιλαϊκή επίθεση, για να περάσουν τα σταθεροποιητικά τους προγράμματα, τα μέτρα υπέρ των τραπεζιτών, τα μέτρα των απολύσεων και της φτώχειας, δεν διστάζουν να καταφεύγουν  σε μηχανισμούς βίας και τρομοκρατίας όπως αυτούς που έριξαν βιτριόλι στη συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα. Η κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα ανοίγουν το δρόμο στους κατασταλτικούς μηχανισμούς και σε κάθε λογής φασιστικές συμμορίες.
Το συγκεκριμένο περιστατικό εκδηλώθηκε την ίδια μέρα που οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής προκαλούσαν στα δικαστήρια για να αθωωθεί ο αρχιδολοφόνος ηγέτης της συμμορίας τους Περίανδρος Ανδρουτσόπουλος που είχε επιτεθεί στους Δημήτρη Κουσουρή, Ηλία Φωτιάδη και Γιάννη Καραμπατσόλη στις 16 του Ιούνη 1998.
Καλούμε σε κοινό αγώνα το εργατικό και το φοιτητικό κίνημα, σε κοινή δράση της αριστεράς, για να τους φράξουμε το δρόμο, για να οικοδομηθεί ένα πολιτικό εργατικό και νεολαϊστικο κίνημα που θα ανατρέψει την επίθεση της κυβέρνησης και θα τσακίσει τις φασιστικές συμμορίες.

Στις δύο συσκέψεις που έχουν πραγματοποιηθεί δεκάδες σύντροφοι από ένα σημαντικό δυναμικό του αντιπολεμικού κινήματος (ΑΡ.ΑΝ., ΝΑΡ, ΝΚΑ, ΕΕΚ, Α.Κ., ΟΚΔΕ, ΟΚΔΕ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ, μέλη Κινήσεων πόλης από Ν. Σμύρνη, Περιστέρι, Μαρούσι, Βύρωνα, Καλλιθέα, εκπρόσωποι σωματείων όπως Σωματείο Βιβλίου-Χαρτού, Μισθωτών Τεχνικών, μέλη των ΕΑΑΚ, εργατικών-εκπαιδευτικών συσπειρώσεων, βρισκόμενοι σε συντροφικό διάλογο με την Αριστερή Ανασύνθεση, ΚΑΝ-ΕΚΚΕ-Οικολόγους Εναλλακτικούς, ΚΚΕ-ΜΛ, το περιοδικό MONTHLY REVIEW, ΜΕΡΑ, ΑΡ.ΑΣ., τείνουν στην κατάληξη του εξής σχεδιασμού:

60 ΧΡΟΝΙΑ ΝΑΤΟ: ΧΟΥΝΤΕΣ – ΠΟΛΕΜΟΙ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΔΡΑΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΩΝ.

Μορφή Καμπάνιας
Καταρχήν στοχεύουμε στη δημιουργία ενός ανοικτού συντονιστικού, που θα λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά, που θα καλεί σε τακτά χρονικά διαστήματα συνελεύσεις (εβδομαδιαία) και θα έχει την ευθύνη της διοργάνωσης: οικονομικά-συνεννοήσεις-κλείσιμο χώρων-υλικά-εξορμήσεις-διεθνείς επαφές-πολιτιστική συνιστώσα.
Καμπάνια που πρέπει να αποκεντρωθεί σε γειτονιές-εργασιακούς χώρους-πανεπιστημιακές σχολές κλπ και να επεκταθεί πανελλαδικά. Κρίσιμη κρίνεται η απεύθυνση μας στους μαθητές.
Επίσης, η καμπάνια δεν αγωνίζεται μόνο να φέρει με σύγχρονο τρόπο στο προσκήνιο την ανάγκη της αντινατοϊκής πάλης, αλλά θέτει και μάχιμους στόχους: εναντίον των αγορών όπλων-τις προτάσεις Μεϊμαράκη για τη θητεία-τις νέες αποστολές εκτός συνόρων. Επίσης η σύνδεση της αντινατοϊκής καμπάνιας με την Σύνοδο των G-8 στις 2/4/09. Παρέμβαση στις παρελάσεις την 25/3.
Στο πλαίσιο της Διεθνούς Καμπάνιας (διαδηλώσεις στο Στρασβούργο 3-4-5 Απριλίου 2009). Διοργάνωση εκδηλώσεων με διεθνή συμμετοχή, το διήμερο Παρασκευή 27/3 & Σαββάτο 28/3:

• Παρελθόν-Παρόν-Μέλλον του ΝΑΤΟ και των ιμπεριαλιστικών στρατιωτικών σχηματισμών.
• Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή: από την εκλογή του Ομπάμα στη Σφαγή στη Γάζα και στους σχεδιασμούς για το Αφγανιστάν.
• Από τις επεμβάσεις στα Βαλκάνια μέχρι τη βαλκανιοποίηση του σύγχρονου καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού κόσμου (ανθρωπιστικοί πόλεμοι-μειονότητες-όπλα-εθνικισμοί-αγωγοί-ενέργεια κλπ)
• Αιγαίο-Κύπρος: ένταση – ανταγωνισμοί, ειρήνη -συνύπαρξη της εποχής της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.
• Το Αντιπολεμικό-Αντιμιλιταριστικό κίνημα που απαιτεί η εποχή μας.

Πραγματοποίηση μεγάλων διαδηλώσεων στην Αθήνα, στη Σούδα, στο Κιλκίς (Κέντρο Εκπαίδευσης των Πολυεθνικών Δυνάμεων), στο λιμάνι του Αστακού-αεροδρόμιο Αγρινίου, το Σαββάτο 4/4/09.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

Mικρή ιστορική αναδρομή για το ΝΑΤΟ
Ύστερα από την λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ξεκίνησε ένα ανελέητο παιχνίδι ανταγωνισμών όσον αφορά τις σφαίρες επιρροής και το ζωτικό χώρο των Μεγάλων Δυνάμεων. Η αμερικανική πολιτική μπαίνει πλέον ενεργά στο παιχνίδι σε παγκόσμιο επίπεδο (σχέδιο Μάρσαλ κλπ), αναλαμβάνει την ανοικοδόμηση της Ευρώπης καθορίζοντας με τους δικούς της όρους τη συμμαχία του Δυτικού καπιταλιστικού κόσμου. Η Κορέα είναι το πρώτο στρατιωτικό πεδίο διεξαγωγής τους «Ψυχρού Πολέμου», το Βερολίνο χωρίζεται στη μέση, ενώ η κούρσα των εξοπλισμών, ακόμα και με πυρηνικά όπλα απειλεί με ολοκαύτωμα ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Το πεδίο της αντιπαράθεσης είναι οικονομικό, πολιτικό, ιδεολογικό και στρατιωτικό. Το ΝΑΤΟ δημιουργείται ως ο πολιτικοστρατιωτικός άξονας συμμαχίας της καπιταλιστικής δύσης, ενώ η απάντηση έρχεται από το δόγμα Ζντάνοφ (ένας χωρισμένος κόσμος σε δύο στρατόπεδα που βρίσκονται σε πόλεμο) και τη δημιουργία του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Παράλληλα, ο αντιαποικιακός αγώνας αναπτύσσεται, η Λατινική Αμερική ζει τη θύελλα της επανάστασης, αλλά και της ωμής αμερικανικής επέμβασης, αρωγούς στα στυγνά δικτατορικά καθεστώτα. Στις ίδιες τις καπιταλιστικές μητροπόλεις δρα το δίκτυο Gladio, η μυστική αντεπαναστατική οργάνωση που αλληλοδιαπλέκεται με τις επίσημες πολιτικές-στρατιωτικές δομές του ΝΑΤΟ και των κρατών μελών, έτοιμη να απαντήσει στην σοβιετική εισβολή, αλλά και στους κοινωνικούς αγώνες των εργαζομένων. Οι δικτατορίες σε Ελλάδα-Πορτογαλία-Τουρκία (1970-1980) έχουν άμεση σχέση με τις εν λόγω οργανώσεις, ενώ το Ιταλικό 1967-68 τις αντιμετώπισε ως αντίπαλο. Στην Κύπρο, «η αντιμετώπιση του Κομμουνιστικού κινδύνου» ήταν από την πρώτη στιγμή μέλημα της ντόπιας αστικής ελίτ, της Εκκλησίας, των (3) εγγυητριών δυνάμεων, ενώ βασική συνιστώσα στο δράμα του Κυπριακού λαού είναι και ο Νατοϊκός παράγοντας.
Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι συμμαχίες προθύμων, παράλληλα προς το ΝΑΤΟ, δεν συγκροτούνται σε επιμέρους ζητήματα (επίθεση στο Σουέζ από Γαλλία-Βρετανία-Ισραήλ) και παρά την αντίθεση των ΗΠΑ.

Μετασχηματισμός ΝΑΤΟ
Το 1989 καταρρέει το καθεστώς στο Ανατολικό Μπλοκ και διαλύεται το Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Το ΝΑΤΟ μετασχηματίζεται και να αναλαμβάνει τα καθήκοντα φρούρησης της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Στο στόχαστρο του τα κινήματα, αλλά και ένας εχθρός που στη θέση του «Σιδηρού Παραπετάσματος» να δικαιολογεί την ύπαρξη του.
Στα Βαλκάνια ήταν ο εθνικισμός και η προσπάθεια των παλιών γραφειοκρατικών ελίτ και νυν νεοφιλελευθέρων καπιταλιστών να διαπραγματευτούν με τους δικούς τους όρους την είσοδο τους στον «καπιταλιστικό παράδεισο». Στη Μέση Ανατολή, Αφρική και Ασία ήταν επιλεκτικά δυνάστες και ο μουσουλμανικός φονταμενταλισμός, χθεσινός σύμμαχος της Δύσης (Αφγανιστάν), που συσπειρώνει τα πληβιακά στοιχεία, απειλεί τα σκοταδιστικά καθεστώτα και προσφέρει διαφορετική καπιταλιστική εκδοχή, συνοδευόμενη από τη σαρία και τη μπούργκα.
Ο πόλεμος αναδεικνύεται ξανά σε διέξοδο από την κρίση. Το παράδειγμα των βομβαρδισμών στη Βοσνία και στο Κόσσοβο, που εκτίναξε τα κέρδη των πολεμικών βιομηχανιών, μετατρέποντας τη πολεμική βιομηχανία και τη βιομηχανία ασφάλειας σε λαγό στη κούρσα του ανταγωνισμού για τις τεχνολογίες αιχμής, στέκεται δίπλα στο ξαναμοίρασμα των αγορών, των πηγών και δρόμων ενέργειας.
Ο νέος ολοκληρωτισμός βάζει στο στόχαστρο του τον Άξονα του Κακού (χώρες που εντάσσονται με ιδιόμορφους τρόπους απόσπασης της υπεραξίας στο παγκόσμιο καπιταλιστικό καταμερισμό δύναμης και αντιπαραθέτουν ένα διαφορετικό μοντέλο κρατικής οργάνωσης απέναντι στη Δυτικού τύπου εκδοχή της Δημοκρατίας-αστικής κυριαρχίας), τα απελευθερωτικά κινήματα (Ιντιφάντα), όποιον αμφισβητεί την Νέα Καπιταλιστική Ιμπεριαλιστική Τάξη Πραγμάτων. Νέοι Οδικοί Χάρτες επέλασης του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού χαράζονται κάτω από το φερετζέ των σχεδίων επιβολής Δυτικού τύπου Δημοκρατίας σε Ιράκ, Αφγανιστάν, Παλαιστίνη κλπ
Σχέδια που οδηγούνται σε αδιέξοδο στο Αφγανιστάν, οξύνουν τις αντιθέσεις στον Καύκασο, φέρνουν αντιπυραυλικές Ψυχροπολεμικές Ασπίδες στην Τσεχία-Πολωνία, αλλά αναγνωρίζουν ζώνες επιρροής και εκκαθάρισης πχ Τσετσενία ή διαθέσεις συνεργασίας στην επιβολή των ιμπεριαλιστικών σχεδίων: συνεργασία ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ρωσίας στο Αφγανιστάν.
Παράλληλα όμως εκφράζεται και ο αρνητικός συσχετισμός δύναμης μεταξύ κεφαλαίου-εργασίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Συχνά οι όποιες προσπάθειες αντίστασης ενσωματώθηκαν σε αδιέξοδα σχέδια αμφισβήτησης του νεοφιλελευθερισμού αντιπροτείνοντας έναν άλλο δικαιότερο καπιταλιστικό κόσμο. Απέναντι στις αρπακτικές διαθέσεις της μόνης υπερδύναμης προβλήθηκε η συμμαχία του κινήματος με κάποιες υποδεέστερες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (Ε.Ε. κλπ), για να δείξουν όμως και οι τελευταίες τους πολεμικούς τους στόχους στις ζώνες ενδιαφέροντος τους ή να ακολουθήσουν γρήγορα τους εισβολείς μετά την επιτυχία της βάρβαρης εισβολής τους (συγχαρητήρια ΟΗΕ-Ε.Ε.-Ρωσίας σε αμερικανοσοβιετική συμμαχία μετά την εισβολή στο Ιράκ 2003).
Σαφώς και οι ΗΠΑ σήμερα αποτελούν τον επικυρίαρχο, την πολεμική μηχανή, το μπροστάρη της διεθνοποιημένης κυριαρχίας του καπιταλισμού. Το ΝΑΤΟ αποτελεί εργαλείο στα χέρια της αμερικανικής υπερδύναμης, που όμως δε μπορεί να το χρησιμοποιεί πάντα κατά το δοκούν. Το 1991, στην πρώτη εισβολή στο Ιράκ, απαιτούνταν μια ευρύτερη συμμαχία (π.χ. Αραβικές χώρες). Στη Γιουγκοσλαβία, σε ευρωπαϊκό έδαφος δηλαδή, απαιτούνταν η διεθνής νομιμοποίηση και η ευρωπαϊκή συμμετοχή (μιας Ε.Ε. που προσπαθούσε, ήθελε αλλά δε μπορούσε να δράσει στρατιωτικά ιμπεριαλιστικά μόνη της). Στο Ιράκ, το διακύβευα ήταν τόσο μεγάλο, ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός τόσος έντονος, που προκρίθηκε μια «Συμμαχία Προθύμων».
Κύρια επιχειρήματα της σοσιαλδημοκρατίας και της ανανεωτικής αριστεράς είναι ο δημοκρατικός Ευρωπαϊκός Άξονας, ενάντια στο αμερικανικό. Μια τέτοια λαθεμένη ανάλυση παραβλέπει τη σημερινή δομή του καπιταλισμού, τις ενδοαστικές και ενδιοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Το 2003, η νέα Ευρώπη (ανατολικές χώρες) μαζί με τμήμα «των παλιών» (Ισπανία, Ιταλία κλπ) συντάχθηκε στο πλευρό των ΗΠΑ, ενώ το γαλλικό πετρελαϊκό ,λόμπυ στήριζε την εισβολή ΗΠΑ-Βρετανίας παρά τη μεγάλη αντίθεση του Σιράκ. Μπορεί ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ να έλεγε ότι στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας το 1999 «η Ε.Ε. μπήκε στο νατοϊκό στόχαστρο», αλλά οι Ευρωπαϊκές εταιρίες ανέλαβαν τμήμα της Ανοικοδόμησης (όπως και στο Ιράκ, το 2003), στα Βαλκάνια σήμερα το Ευρώ κυριαρχεί και ο Ευρωστρατός έχει ρόλο επικυριαρχίας.

Στα 50 χρόνια του ΝΑΤΟ
Πριν 10 χρόνια, το 1999 το «ΝΕΟ» ΝΑΤΟ γιόρτασε τα 50 χρόνια του, σπέρνοντας τον όλεθρο και το θάνατο στην Γιουγκοσλαβία, έχοντας στο πλευρό του σύσσωμη την «πολιτισμένη» Ευρώπη και τη διεθνή κοινότητα (ΟΗΕ). Αμέσως μετά την «ανθρωπιστική» σφαγή, στη σύνοδο κορυφής της Συμμαχίας στην Ουάσιγκτον, ο τότε Υπουργός Άμυνας της Δανίας ανέφερε στην εισήγησή του ότι «δεν έχουμε πια μεγάλους στρατούς» και μέτωπα ο ένας εναντίον του άλλου στην Ευρώπη. Στην πραγματικότητα δεν έχουμε ιδέα πού είναι το μέτωπο. Γι΄ αυτό πρέπει να έχουμε πολύ πιο ευέλικτες δυνατότητες να απαντήσουμε. Δεν θα καθίσουμε να περιμένουμε. Αν είμαστε βέβαιοι ότι θα υποστούμε επίθεση τότε μπορούμε εμείς να επιτεθούμε προληπτικά.
Δύο χρόνια μετά, το 2001 αναδύεται το «φάντασμα της διεθνούς τρομοκρατίας» και οι «ασύμμετρες απειλές» και κηρύσσεται επίσημα το δόγμα των «προληπτικών πολέμων» και ο «διαρκής πόλεμος κατά της τρομοκρατίας». Η εκλογή Ομπάμα στις ΗΠΑ, παρά τις ελπίδες που γέννησε, θα ακολουθήσει τις βασικές κατευθύνσεις του πολέμου κατά τις τρομοκρατίας. Κατά τα λεγόμενα του Ομπάμα το βάρος αυτού του πολέμου θα μετακινηθεί από τον «κακό» μονομερή πόλεμος στο Ιράκ στον «καλό» πόλεμο στο Αφγανιστάν.
Το νέο ΝΑΤΟ ανακηρύσσεται σε παγκόσμιο χωροφύλακα, τιμωρό της τρομοκρατίας και βασικό αρωγό καταστολής στο εσωτερικό των καπιταλιστικών μητροπόλεων εναντίον εξεγέρσεων και κοινωνικών εκρήξεων (συμφωνία Berlin Plus, Δεκέμβριος 2002, Βρυξέλλες), ενισχύει τα επιθετικά, ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά του.
Κεντρική στρατιωτική και πολιτική γραμμή του είναι η εγκαθίδρυση και διεύρυνση της δημοκρατίας της αγοράς σε κάθε γωνία του πλανήτη.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται η Ευρωπαϊκή ‘Ένωση. Σαν εσωτερικός συνεργάτης αλλά και την ίδια στιγμή ανταγωνιστής του ΝΑΤΟ προσαρμόζεται στην νέα γραμμή. Είναι χαρακτηριστικό «το δόγμα στρατηγικής ασφάλειας» (κείμενο Σολάνα), που ψηφίστηκε στη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. το 2003 στη Θεσσαλονίκη, όπου αναφέρεται πως… «η παραδοσιακή μας αντίληψη της αυτοάμυνας» βασιζόταν στο φόβο της εισβολής. «Με τις νέες απειλές που εμφανίζονται, η πρώτη γραμμή άμυνας θα είναι συχνά το εξωτερικό»…. «Χρειάζεται να αναπτύξουμε (η Ε.Ε.) μια στρατηγική νοοτροπία που θα προωθεί την έγκαιρη, γρήγορη και όπου χρειάζεται στιβαρή επέμβαση» … (!). Με αυτό το δόγμα, τα τελευταία χρόνια η Ε.Ε. πραγματοποίησε 5 στρατιωτικές επιχειρήσεις διαχείρισης κρίσεων και 7 αστυνομικές αποστολές εκτός των «συνόρων» της.
Η Ελλάδα των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, των Σημίτη-Καραμανλή-Παπανδρέου, η Ελλάδα των Βιομηχάνων και του Κεφαλαίου, συμμετείχε και συμμετέχει ενεργά στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και τις επεμβάσεις που πραγματοποιούνται από το ΝΑΤΟ και τον ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ ανά την υφήλιο. Το στρατιωτικό δόγμα μετατρέπεται από αμυντικό σε αποτρεπτικό-επιθετικό. Ο στρατός και η διάταξή του αναπροσαρμόζεται όλο και περισσότερο στη βάση των νέων Νατοϊκών και Ευρωπαϊκών στρατιωτικών εξελίξεων και δεδομένων.
Στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Λετονία (2006) αποφασίστηκε η ελάττωση των εθνικών περιορισμών στη χρήση των στρατιωτικών μονάδων. Κυβέρνηση και ΥΕΘΑ συμφώνησαν σε άμεση προσαρμογή του 40% των ελληνικών χερσαίων δυνάμεων στις αποστολές του ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα το 8% του στρατού θα είναι είτε αναπτυγμένο σε αποστολές εκτός συνόρων είτε σε ετοιμότητα να συμμετέχει σε μια τέτοια επέμβαση.

Ο εχθρός λαός είναι εδώ.
Για πρώτη φορά στην μεγαλύτερη διακλαδική άσκηση του ελληνικού στρατού ΠΑΡΜΕΝΙΩΝΑΣ, στις 22-26/9/08, ιδιαίτερο βάρος δόθηκε στην αντιμετώπιση των «ασύμμετρων απειλών». Ενώ εκτός από το ΓΕΕΘΑ, τα επιτελεία και τους μεγάλους σχηματισμούς, συμμετείχαν και τα σώματα ασφάλειας και πολιτικοί φορείς. Στρατιωτικές μονάδες (Βαλκανική Ταξιαρχία, Τάγμα ΓΕΣ, Σχολή Υπαξιωματικών Τρικάλων) εκπαιδεύονται στην καταστολή διαδηλώσεων, ενώ οι μονάδες των ΥΑΤ (πρώην ΜΑΤ), καιρό τώρα εκπαιδεύονται στη χρήση χημικών στο κέντρο εκπαίδευσης τεθωρακισμένων (ΚΕΤΘ) στον Αυλώνα,. Επίσης πρόσφατη απόφαση του μέχρι πρότινος Υφυπουργού Εσωτερικών σε θέματα δημοσίας τάξης Χηνοφώτη (πρώην αρχηγός ΓΕΕΘΑ), επιβάλει την εκπαίδευση των σπουδαστών των αστυνομικών σχολών σε στρατιωτικές τακτικές και βολές όπλων στον Αυλώνα και στη Θήβα.
Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι ο στρατός τέθηκε σε καθεστώς «έκτακτης ανάγκης» στην πρόσφατη εξέγερση του Δεκέμβρη.
Με βάση τα ΝΑΤΟϊκά πρότυπα ο στρατός γίνεται αστυνομία και η αστυνομία στρατός με κοινό στόχο την καταστολή και την εξόντωση των κοινωνικών κινημάτων των λαών που αγωνίζονται και αντιστέκονται στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, τόσο εντός, όσο και εκτός συνόρων.
Μέσα στη δίνη της χειρότερης οικονομικής κρίσης εδώ και 80 χρόνια ο ρόλος του στρατού στο «εσωτερικό μέτωπο» αποκτά μεγαλύτερη σημασία. Όλες οι δυνάμεις καταστολής θα έχουν ρόλο στην ύψωση του «μπλόκου» στην εξάπλωση των κοινωνικών εξεγέρσεων που κήρυξε ο Σαρκοζί μετά την εξέγερση της ελληνικής νεολαίας τον περασμένο Δεκέμβρη.
Σήμερα που οι ιμπεριαλιστές σφαγιάζουν και εξοντώνουν τον παλαιστινιακό λαό, που ετοιμάζουν νέα πολεμικά σφαγεία με μπροστάρη τη ΝΑΤΟϊκή δολοφονική μηχανή, πιστεύουμε ότι το αντιπολεμικό κίνημα μπορεί και πρέπει να πάρει μια διαφορετική κατεύθυνση.
Τα 60 χρόνια του ΝΑΤΟ πρέπει να γίνουν η αφορμή για την εμφάνιση και ανάπτυξη ενός ισχυρού – μαζικού ΑΝΤΙΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥ – ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ-ΑΝΤΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ – ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟΥ αντιπολεμικού κινήματος που θα αγκαλιάσει πλατιά τους εργαζόμενους και τη νεολαία σε όλους τους κοινωνικούς χώρους. Που θα συνδέει τα συμφέροντα της εργαζόμενης πλειοψηφίας με την πάλη ενάντια στο ΝΑΤΟ, τον Ευρωστρατό, τον μιλιταρισμό, τους πολεμικούς εξοπλισμούς και τις κυβερνήσεις του πολέμου, πριν απ΄ όλα στην ίδια μας τη χώρα.
Πιστεύουμε ότι το επόμενο διάστημα είναι αναγκαίο να αναπτυχθούν με μαζικούς όρους και στη χώρα μας αντιπολεμικές δράσεις και πρωτοβουλίες με αφορμή τα 60 χρόνια του ΝΑΤΟ, γύρω από τα ζητήματα που περιγράφηκαν παραπάνω.
Γι αυτό και καλούμε πολιτικές οργανώσεις και κινήσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, αντιπολεμικής πρωτοβουλίες, εργατικά και φοιτητικά σχήματα, δημοτικές κινήσεις, αγωνιστές του αντιπολεμικού κινήματος σε πλατιά σύσκεψη για την συγκρότηση μαζικής πρωτοβουλίας δράσης ενάντια στο ΝΑΤΟ.

• Έξω το ΝΑΤΟ και οι «Ειρηνευτικές Δυνάμεις» από το ΙΡΑΚ-ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ-ΒΑΛΚΑΝΙΑ-ΚΑΥΚΑΣΟ-ΛΙΒΑΝΟ
• Έξω ο ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΣ από ΒΑΛΚΑΝΙΑ-ΑΦΡΙΚΗ.
• Ειρήνη και Λευτεριά στη Παλαιστίνη. Να σταματήσει η ισραηλινή επίθεση-αποκλεισμός. Η Διεθνή Κοινότητα και το Κράτος-Φονιάς του Ισραήλ να αναλάβουν την ευθύνη και το κόστος της Ανοικοδόμησης της Γάζας.
• Διάλυση του ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΥ. Αποχώρηση της Ελλάδας τώρα.
• Να κλείσουν οι βάσεις. Καμιά διευκόλυνση στα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα.
• Να γυρίσουν τώρα όλα τα στρατεύματα που βρίσκονται εκτός συνόρων.
• Να σταματήσει ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας που τρομοκρατεί τους αγωνιζόμενους λαούς και τα κινήματα.
• Να καταργηθούν τα πολεμικά δόγματα των Ασύμμετρων Απειλών και των Προληπτικών Πόλεμων.
• Μπλοκάρισμα των Πολεμικών Εξοπλισμών. Λεφτά για Δωρεάν Παιδεία-Υγεία-Ασφάλιση-Πολιτισμό.
• Κανένας νέος Μισθοφόρος. Μείωση της θητείας.
• Όχι στην χρήση του Στρατού εναντίον των κινημάτων.
• Όχι στην ευρωκαταστολή και ευρωτρομοκρατία. Να καταργηθούν οι τρομονόμοι.
• Σεβασμό στα δικαιώματα των μειονοτήτων.
• Κοινός εργατικός διεθνιστικός αγώνας, με συμμετοχή όλων των εργαζομένων ανεξαρτήτου χρώματος-εθνότητας-θρησκείας, για την ικανοποίηση των εργατικών αναγκών και δικαιωμάτων.
• Να ανατραπεί η κυβέρνηση του πολέμου, του κρατικού αυταρχισμού και της αντεργατικής πολιτικής.

Αφού συγκροτηθεί η Πρωτοβουλία θα καλέσει τις υπόλοιπες συνιστώσες του κινήματος σε αγωνιστική συνεύρεση, ώστε να πραγματοποιηθούν μεγάλες κινητοποιήσεις, παρά τις μεταξύ μας αντιθέσεις.
Τέλος, σημαντικές συνιστώσες του αντιπολεμικού και όχι μόνο κινήματος συνειδητοποιούν την ανάγκη ενός μονιμότερου ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ, που δε θα δρα αποσπασματικά και επετειακά, αλλά με συνέπεια θα αναδεικνύει και θα αντιπαλεύει την πολιτική του πολέμου, του ρατσισμού και του μιλιταρισμού.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ
Τηλ. Επικ. 6932955437